مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان متمرکز بر شفقت بر تحمل پریشانی زنان دارای علائم اضطراب

مقدمه: تحمل پریشانی به عنوان یک سازه فراتشخیصی، نقش کلیدی در تداوم اختلالات اضطرابی دارد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و درمان متمرکز بر شفقت (CFT) بر تحمل پریشانی در زنان دارای علائم اضطراب انجام شد. روش بررسی: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان دارای علائم اضطراب مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر بجنورد در سال ۱۴۰۴ بود. ۴۵ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ACT، CFT و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب بک و مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر بود. گروه های آزمایش تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای ACT و CFT قرار گرفتند و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. یافته ها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد تفاوت معناداری بین گروه ها در تحمل پریشانی (۶۴/۷۳=F، ۰۰۱/۰=P) و مولفه های آن وجود دارد(۰۰۱/۰>P). اندازه اثر مداخلات بین ۷۸/۰ تا ۳۲/۰ متغیر بود. نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که هر دو ACT و CFT به طور معناداری موجب ارتقای نمره کل و تمامی مولفه های تحمل پریشانی نسبت به گروه کنترل شدند(۰۰۱/۰>P). اما تفاوت معناداری بین اثربخشی آنها مشاهده نشد(۰۵/۰تحمل پریشانی در زنان مضطرب هستند. متخصصان بالینی می توانند از این پروتکل های فراتشخیصی جهت ارتقاء تحمل پریشانی استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

Acceptance and Commitment Therapy ، Compassion-Focused Therapy ، Women ، Anxiety ، Distress Tolerance ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، درمان متمرکز بر شفقت ، زنان ، اضطراب ،   تحمل پریشانی