اثربخشی درمان مبتنی بر روان شناسی مثبت و درمان شناختی رفتاری بر نشانه های افسردگی پرستاران

مقدمه : پرستاران به دلیل ماهیت دشوار، شیفت های کاری طولانی و مواجهه مداوم با موقعیت های استرس زا، در معرض خطر بالای ابتلا به افسردگی قرار دارند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر روان شناسی مثبت و درمان شناختی–رفتاری بر نشانه های افسردگی در پرستاران شهر یزد بود. روش بررسی : این پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان های دولتی و خصوصی شهر یزد در سال ۱۴۰۴ (۲۹۹۱ نفر) بود که از میان آن ها ۶۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب و در سه گروه درمان شناختی–رفتاری، درمان مبتنی بر روان شناسی مثبت و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) به صورت تصادفی گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه افسردگی بک نسخه دوم (۱۹۹۶) بود. نسخه ۲۶ تحلیل شد.SPSS داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم افزار یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو مداخله در کاهش نشانه های افسردگی در مراحل پس آزمون و پیگیری، (۰۰۱/۰>p) موثر بودند. اما درمان شناختی–رفتاری اثربخشی بیشتری در کاهش علائم افسردگی نسبت به درمان مبتنی بر روانشناسی مثبت داشت. (۰۰۹/۰=p , ۸۰/۷=F) نتیجه گیری: یافته ها بیانگر آن است که مداخلات روان شناختی به ویژه درمان شناختی–رفتاری می توانند نقش موثری در ارتقای سلامت روان پرستاران و کاهش پایدار علائم افسردگی ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

Positive psychology ، Cognitive–behavioral therapy ، Depression ، Nurses ، Yazd. ، روان شناسی مثبت ، درمان شناختی–رفتاری ، افسردگی ، پرستاران ، یزد.