بررسی رابطه خود تنظیمی و ساختار سازمانی با نقش میانجی سایش اجتماعی در کارکنان شبکه بهداشت و درمان شهرستان لنجان

مقدمه: عوامل متعددی در ارتقای بهره وری کارکنان تاثیر گذار هستند. لذا این مطالعه بررسی رابطه خود تنظیمی با ساختار سازمانی با نقش میانجی سایش اجتماعی در کارکنان شبکه بهداشت و درمان شهرستان لنجان می باشد. روش بررسی: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و با استفاده از تحلیل مسیر مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل ۴۳۰ نفر از کارکنان شبکه بهداشت و درمان شهرستان لنجان بود که بر اساس فرمول کوکران، ۱۸۶ نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودتنظیمی بوفارد، پرسشنامه سایش اجتماعی بهشتی فر و پرسشنامه ساختار سازمانی رابینز استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS  و از طریق آزمون های همبستگی پیرسون و اسپیرمن تحلیل شدند. همچنین، برای بررسی روابط مستقیم و غیرمستقیم بین متغیرها و آزمون مدل پژوهش، از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ها: نتایج حاصل از آزمون مدل معادلات ساختاری (SEM) نشان داد که خودتنظیمی اثر مستقیم، مثبت و معنادار بر ساختار سازمانی دارد  (۰۰۱/۰ p<و ۲۹/۰β=) همچنین، خودتنظیمی به طور مستقیم و معنادار بر کاهش سایش اجتماعی تاثیر می گذارد(۰۰۱/۰ p< و ۲۱۵/۰β=).علاوه بر این، سایش اجتماعی به طور معناداری موجب کاهش ساختار سازمانی می شود(۰۰۲/۰ p< و ۱۱/۰β=). یافته های مربوط به اثرات غیرمستقیم نشان داد که خودتنظیمی از طریق کاهش سایش اجتماعی، اثر غیرمستقیم و معناداری بر افزایش ساختار سازمانی دارد(۰۰۱/۰p< و ۱۷/۰β=). نتیجه گیری: خود دتنظیمی با بهبود ساختار سازمانی و کاهش سایش اجتماعی ارتباط معناداری داشت. تقویت خودتنظیمی و کاهش سایش اجتماعی می تواند به ارتقای ساختار سازمانی در کارکنان شبکه های بهداشت و درمان کمک کند. این مقاله برگرفته از پایان نامه کارشناسی ارشد می باشد.

کلیدواژه ها:

Self-regulation ، organizational structure ، social loafing ، خود تنظیمی ، ساختارسازمانی ، سایش اجتماعی