اثربخشی طرحواره درمانی بر بی ثباتی هیجانی و رفتارهای خودآسیب رسان افراد دارای ملاک های اختلال شخصیت مرزی مبتلا به سوء مصرف مواد مخدر

هدف پژوهش، مطالعه اثربخشی طرحواره درمانی بر بی ثباتی هیجانی و رفتارهای خودآسیب رسان افراد دارای ملاک های اختلال شخصیت مرزی مبتلا به سوءمصرف مواد می باشد. پژوهش یک مطالعه ی نیمه آزمایشی با شیوه پیش آزمون -پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه ی آماری معتادان مقیم در سه کمپ ترک اعتیاد شهرهای تبریز و اهر بود. ابتداء پرسشنامه چندمحوری میلون اجراء و ۳۰ نفر که بالاترین نمره اختلال شخصیت مرزی را داشتند، به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی به گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوردی داده ها پرسشنامه ی چند محوری میلون Millon، پرسشنامه آسیب به خود Sanson et al. و پرسشنامه دشواری تنظیم هیجان Mlacic and Goldberg بود. گروه آزمایش در ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای هر هفته دو جلسه طرحواره درمانی را دریافت کردند. یافته ها نشان داد که مداخله ی درمانی در کاهش رفتارهای خود آسیب رسان و بی ثباتی هیجانی موثر واقع شد و طرحواره درمانی در بهبود رفتار خودآسیب رسان و بی ثباتی هیجانی اثربخشی دارد. تاثیرگذاری طرحواره درمانی به علت تمرکز این درمان بر عملکرد شناختی شخص با تاکید بر هیجانات مبتنی بر طرحواره های ناسازگار است و چون در افراد معتاد، مشکلات عمدتا بین فردی هستند، توانسته اثربخش باشد.

کلیدواژه ها:

بی ثباتی هیجانی ، رفتارهای خودآسیب رسان ، سوء مصرف مواد ، شخصیت مرزی ، طرحواره درمانی