رابطه رشد اخلاقی و خردمندی با میانجیگری هوش اخلاقی و هوش هیجانی در دانشجویان

تحقیق حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای هوش اخلاقی و هوش هیجانی در رابطه با رشد اخلاقی و خردمندی دانشجویان انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی در سال تحصیلی ۹۹-۱۳۹۸ با حجم ۱۵،۰۰۰ نفر بود. اندازه نمونه ۲۴۰ نفر از طریق روش تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شد. ابزارهای اندازه گیری شامل مقیاس میکرو وبستر (WS)، هوش هیجانی (EIQ)، هوش اخلاقی (MIQ) و مبانی اخلاقی (MFQ) بودند. یافته ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار AMOS.v۲۲ و SPSS.v۲۳ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که رشد اخلاقی (P=۰.۰۰۱)، هوش اخلاقی (P=۰.۰۰۱) و هوش هیجانی (P=۰.۰۱۹) با خردمندی رابطه مستقیم و معنی داری دارند. همچنین، رابطه غیرمستقیم بین رشد اخلاقی و خردمندی از طریق واسطه هوش اخلاقی معنی دار بود (P=۰.۰۱). بنابراین، مدل تحقیق، مناسب بوده و هوش اخلاقی نقش واسطه ای در رابطه بین رشد اخلاقی و خردمندی دارد. این تحقیق بینش های ارزشمندی در مورد پویایی پیچیده بین رشد اخلاقی، هوش هیجانی واخلاقی و خرد ارائه می دهد. مدل ارائه شده در این تحقیق بر اهمیت سازه های مطرح شده در محیط های آموزشی برای پرورش خردمندی بین دانشجویان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

خردمندی ، رشد اخلاقی ، معادلات ساختاری ، هوش اخلاقی ، هوش هیجانی