اثربخشی آموزش مبتنی بر روان شناسی مثبت نگر مبتنی بر مدل پرما بر جهت گیری آینده، چشم انداز زمان و خودکارآمدی در دانش آموزان دختر

از مهم ترین دغدغه های نظام های آموزشی، ارتقای بهزیستی و عملکرد مطلوب فراگیران است. از آنجا که عوامل فردی و اجتماعی متفاوتی در بهزیستی، سلامت روان و عملکرد مطلوب تاثیرگذار است، مداخله ی موثر برای بهبود و ارتقای آن ها ضروری به نظر می رسد. هدف پژوهش، بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر روان شناسی مثبت (مدل پرما) بر جهت گیری آینده، خودکارآمدی و چشم انداز زمان دانش آموزان دختر می باشد. روش پژوهش از نوع طرح های نیمه آزمایشی با استفاده از اجرای پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل می باشد. در پژوهش حاضر گروه آزمایش تحت آموزش بسته پرما قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار، جامعه آماری کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم (پایه یازدهم) شهر یاسوج در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود. روش نمونه گیری، خوشه ای چند مرحله ای و ابزارهای مورد استفاده، پرسشنامه جهت گیری آینده Di Maggio et al.، مقیاس خودکارآمدی دانش آموزان Muris، مقیاس چشم انداز زمانی Zimbardo بود. بر پایه نتایج پژوهش، اثر مدل پرما بر جهت گیری آینده در گروه مداخله پرما و کنترل در پس آزمون معنی دار و مثبت است؛ یعنی آموزش مبتنی بر روان شناسی مثبت به بهبود جهت گیری آینده و تاب آوری در پس آزمون منجر می شود. یافته ها همچنین نشان داد که اثر آموزش مدل پرما بر خودکارآمدی دانش آموزان در پس آزمون معنی دار است؛ یعنی آموزش مبتنی بر روان شناسی مثبت به افزایش مولفه های شناختی، انگیزشی و فراشناختی خودکارآمدی منجر می شود (P<۰.۰۵). همچنین، یافته ها نشان داد که اثر آموزش مدل پرما بر چشم انداز زمانی دانش آموزان در پس آزمون و پیگیری معنی دار نیست. بر اساس یافته های پژوهش، باید به فرآیندهای برنامه ریزی و اجرای مداخله و تلفیق هر دو ویژگی مثبت و منفی عملکرد انسان توجه بیشتری شود؛ چرا که آموزش و تمرین مبتنی بر روان شناسی مثبت متمرکز بر آگاهی، می تواند مبنای طراحی و اجرای بسیاری از مداخلات باشد.

کلیدواژه ها:

جهت گیری آینده ، چشم انداز زمان ، خودکارآمدی ، روان شناسی مثبت گرا ، مدل پرما