اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری بر ترس از ارزیابی منفی و ترس از ارزیابی مثبت افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی: طرح تک آزمودنی

اختلال اضطراب اجتماعی یکی از انواع شایع اختلالات اضطرابی است که با اضطراب شدید و اجتناب از موقعیت­های اجتماعی که فرد احتمالا مورد ارزیابی قرار می­گیرد، مشخص می­شود. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری بر ترس از ارزیابی منفی و مثبت افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی بود. پژوهش حاضر در چارچوب طرح تک آزمودنی A-B انجام شد. جامعه آماری از کلیه افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی مشهد در سال ۱۴۰۰ تشکیل می شد که ۱۲ نفر با نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و طی ۱۶ جلسه هفتگی ۱ ساعته، طرحواره درمانی بافتاری را دریافت کردند. ابزارها شامل فرم تجدید نظر شده مقیاس مختصر ترس از ارزیابی منفی Carleton et al.  و مقیاس ترس از ارزیابی مثبت  Weeks et al.می شد. داده ها با استفاده از درصد بهبود، شاخص تغییر پایا، اندازه اثر ناهمپوش و تحلیل دیداری تحلیل شدند. شاخص تغییر پایا (>۹۶/۱)، درصد بهبود (>۲۵%) و درصد داده های غیرهمپوش تاثیر معنی دار مداخله را در کاهش ترس از ارزیابی منفی و مثبت نشان دادند. درصد بهبود مرحله پیگیری نشان داد درمان در کاهش ترس از ارزیابی منفی و مثبت موثر بود. بنابراین، می­توان طرحواره درمانی بافتاری را به متخصصان برای درمان ترس از ارزیابی در اختلال اضطراب اجتماعی پیشنهاد نمود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی بافتاری ، ترس از ارزیابی منفی ، ترس از ارزیابی مثبت ، اختلال اضطراب اجتماعی