مدل ساختاری پیش بینی علاقه اجتماعی بر اساس سبک های دلبستگی با میانجی بخشایشگری زنان

این پژوهش با هدف، ارائه مدل ساختاری پیش بینی علاقه اجتماعی بر اساس سبک های دلبستگی با میانجی بخشایشگری زنان انجام شد. روش پژوهش به لحاظ هدف کاربردی؛ به لحاظ نوع داده کمی و به لحاظ روش گرداوری داده توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنان مراجعه کننده به سرای محلات شهر تهران در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ تشکیل دادند که با استفاده روش حداقل محاسبه حجم نمونه در معادلات ساختاری و روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای تک ۳۰۵ پاسخ دهنده به عنوان حجم نمونه انتخاب شد. در این پژوهش به منظور گرداوری داده از پرسشنامه های استاندارد علاقه اجتماعی (Crandall & Reimanis)، سبک های دلبستگی (Hazan & Shaver) و بخشودگی (Rye et al.) استفاده شد. برای محاسبه روایی از روایی محتوایی و سازه و همچنین برای محاسبه پایایی از ضرایب آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی و امگای مک دونالد استفاده شد که نتایج بیانگر روا و پایا بودن ابزار بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی (مدل سازی معادلات ساختاری) با نرم افزارهای SPSS-V۲۳ و Lisrel-V۷.۸ استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار است. همچنین یافته ها نشان داد سبک های دلبستگی بر علاقه اجتماعی در زنان تاثیر مستقیم دارد. سبک های دلبستگی بر علاقه اجتماعی در زنان با نقش میانجی بخشایشگری تاثیر غیرمستقیم دارد. بر اساس یافته های پژوهش سبک های دلبستگی به ویژه ناایمن اجتنابی و دوسوگرا سبب کاهش علاقه اجتماعی زنان می شود، در حالی که سبک ایمن با اعتماد و تنظیم هیجان بهتر، علاقه اجتماعی را افزایش می دهد. همچنین سبک های دلبستگی از طریق بخشایشگری اثر غیرمستقیم بر علاقه اجتماعی دارند و افراد ناایمن به دلیل ترس از طرد و بی اعتمادی، توانایی پایین تری در بخشش و روابط صمیمانه نشان می دهند. بخشش نقش میانجی موثری دارد و شدت اثرهای منفی دلبستگی ناایمن را کاهش می دهد. خانواده اولیه در شکل گیری دلبستگی و علاقه اجتماعی نقش مهمی ایفا می کند. بر اساس یافته ها، آموزش علاقه اجتماعی و بخشایشگری و استفاده از درمان های هیجان مدار، رفتاری و روایتی برای بهبود روابط و کاهش تعارضات زوجین توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، بخشایشگری زنان ، علاقه اجتماعی