بررسی پارامتریک عوامل موثر بر سامانه پیشرانش کرونای منفی به صورت تجربی

پیشرانش پلاسمای کرونا (الکترو آیرودینامیک)، یک روش نوین برای تولید نیروی پیشران با استفاده از میدان های الکتریکی قوی است که جریان یونی را در یک گاز خنثی ایجاد می کند. این سامانه ها به دلیل حذف وابستگی به سوخت های فسیلی، طراحی ساده بدون قطعات متحرک، عملکرد کم صدا، به عنوان گزینه ای نوآورانه برای کاربردهای هوافضایی مطرح شده اند. این فناوری نوظهور در حوزه پیشرانش، پتانسیل بالایی برای کاربردهای هوافضایی و صنعتی دارد. در این تحقیق، عوامل کلیدی موثر بر راندمان پیشرانش پلاسمای کرونا به صورت آزمایشگاهی بررسی شده است. همچنین عوامل محیطی مانند دما و رطوبت موثر بر سیستم پیشران کرونا نیز موردمطالعه قرار گرفت. هدف، استخراج عوامل کلیدی موثر بر راندمان (ضریب اثربخشی) باتوجه به متغیرهایی از قبیل اختلاف پتانسیل اعمالی تا حداکثر Kv ۳۴، شدت جریان تا mA ۶/۰، فاصله الکترودها در بازه cm ۲ تا cm ۵، الکترودهای ساطع از جنس مس، استیل و فولاد، تعداد الکترودها از ۲ تا ۱۰ الکترود، دمای ۲۱ تا ۲۶، رطوبت ۱/۰ تا ۲۴/۰ و ویژگی های ساختاری بوده است. نتایج نشان می دهد علاوه بر عوامل تاثیرگذارکلیدی ازجمله ولتاژ و جریان اعمالی، جنس و فاصله الکترودها، عوامل محیطی همچون دما و رطوبت نیز تاثیر چشمگیری بر راندمان (ضریب اثربخشی) دارند.

کلیدواژه ها:

پیشرانش ، تخلیه ی کرونا ، ضریب اثربخشی ، بررسی پارامتریک ، شرایط محیطی