مطالعه تجربی عملکرد یک سیستم نمک زدایی تقطیر غشایی بافاصله هوایی در عدد رینولدز بسیار پایین

تقطیر غشایی (MD) یکی از روش های نوین برای نمک زدایی آب های شور و فوق شور است که از اختلاف فشار بخار در دو سمت غشای آب گریز برای جداسازی استفاده می کند. در میان پیکر بندی های مختلف، تقطیر غشایی بافاصله هوایی(AGMD) به دلیل کاهش اتلافات حرارتی و ساختار ساده تر، توجه بیشتری به خود جلب کرده است. در پژوهش حاضر، یک نمونه آزمایشگاهی AGMD طراحی و ساخته شده و عملکرد آن در اعداد رینولدز بسیار پایین موردبررسی قرارگرفته است؛ آزمایش ها با سه پارامتر کلیدی شامل دمای آب تغذیه، شوری آب و ضخامت فاصله هوایی در سطوح مختلف انجام شده اند. نتایج نشان می دهند که افزایش دمای آب تغذیه منجر به افزایش دبی آب شیرین تولیدی می شود، درحالی که افزایش شوری و ضخامت فاصله هوایی تاثیر منفی بر روی دبی آب شیرین تولیدی دارند. این کاهش در دبی آب تولیدی بسیار محدود بوده و حتی در شوری های بسیار بالا (دو برابر شوری آب دریا) نیز افت عملکرد کمتر از۲۰درصد مشاهده می شود. همچنین مشاهده شد کاهش کارایی سسیستم در شوری های بالا و در فواصل هوایی زیادتر، کمتر است. از سوی دیگر، اگرچه افزایش ضخامت فاصله هوایی موجب کاهش عملکرد سیستم نمک زدایی AGMD می شود، اما این کاهش با افزایش ضخامت فاصله هوایی کمتر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

تقطیر غشایی ، فاصله هوایی ، نمک زدایی ، پارامترهای عملیاتی