بررسی بیوانفورماتیکی ژنهای کلیدی دخیل در بیماری مولتیپل اسکروزیس و راهکارهای درمانی

مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری خودایمن التهابی مزمن سیستم عصبی مرکزی است که با تخریب میلین و ناتوانی عصبی پیشرونده همراه می باشد. شناسایی ژن های کلیدی درگیر در پاتوژنز MS می تواند به کشف نشانگرهای زیستی و اهداف درمانی جدید کمک کند. روش ها: در این مطالعه، داده های ریزآرایه GSE۲۱۹۴۲ شامل ۲۰ بیمار MS و ۲۰ فرد سالم از پایگاه GEO استخراج شد. پس از نرمالایزاسیون با الگوریتم RMA، ژن های با بیان متفاوت با استفاده از بسته limma و با معیارهای FDR-adjusted P < ۰.۰۵ و |log۲ fold change| > ۰.۵ شناسایی شدند. نتایج: از میان ۵۴,۶۷۵ پروب ست، ۱۲۴ ژن دارای بیان متفاوت معنادار بودند. کاهش بیان ICAM۴، adj.P.Valو افزایش بیان UBE۲Z، MKNK۱ و EIF۵B از مهم ترین تغییرات بودند. تحلیل مسیرهای KEGG نشان داد که این ژن ها عمدتا در مسیرهای چسبندگی سلولی، یوبیکیتین-پروتئازوم، سیگنالینگ MAPK و شروع ترجمه نقش دارند. نتیجه گیری: کاهش ICAM۴ ممکن است به اختلال در مهاجرت لنفوسیت ها از سد خونی-مغزی منجر شود، در حالی که افزایش UBE۲Z، MKNK۱ و EIF۵B حاکی از فعال شدن پاسخ التهابی، استرس پروتئینی و افزایش سنتز پروتئین در بیماران MS است. این ژن ها می توانند به عنوان نشانگرهای زیستی بالقوه و اهداف درمانی جدید برای MS در نظر گرفته شوند، هرچند تایید یافته ها نیازمند مطالعات اعتبارسنجی در کوهورت های بزرگ تر است.

کلیدواژه ها:

مولتیپل اسکلروزیس ، بیوانفورماتیک ، بیان ژن ، ICAM۴ ، UBE۲Z ، مسیرهای سیگنالینگ