رابطه انگیزه های استفاده از هوش مصنوعی با تنهایی ادراک شده، سبک های دلبستگی بزرگسال و پریشانی روان شناختی در دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه انگیزه های استفاده از هوش مصنوعی با تنهایی ادراک شده، سبک های دلبستگی بزرگسال و پریشانی روان شناختی در دانشجویان بود. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی و مقطعی است که بر روی ۴۲۰ دانشجوی کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه های دولتی و غیردولتی استان کهگیلویه و بویراحمد با روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه انگیزه های استفاده از هوش مصنوعی (Yurt & Kasarci, ۲۰۲۴)، مقیاس تنهایی UCLA، پرسشنامه تجارب در روابط نزدیک (ECR-R) و مقیاس پریشانی روان شناختی (DASS-۲۱) جمع آوری و با روش های همبستگی پیرسون، رگرسیون سلسله مراتبی و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل گردید. یافته ها نشان داد انگیزه های عاطفی با تنهایی ادراک شده (r = ۰/۴۲، p < ۰/۰۰۱)، اضطراب دلبستگی (r = ۰/۴۵، p < ۰/۰۰۱) و پریشانی روان شناختی (r = ۰/۳۹، p < ۰/۰۰۱) رابطه مثبت معنادار دارند. اضطراب دلبستگی ۱۹ درصد از واریانس انگیزه های عاطفی را تبیین کرد (β = ۰/۴۱، p < ۰/۰۰۱). تنهایی نقش میانجی جزئی در رابطه انگیزه های عاطفی با پریشانی داشت (اثر غیرمستقیم = ۰/۱۵) و مدل ساختاری نهایی ۴۱ درصد از واریانس پریشانی را تبیین نمود (CFI = ۰/۹۵، RMSEA = ۰/۰۵۱). نتایج نشان دهنده اهمیت انگیزه های عاطفی و سبک دلبستگی اضطرابی در تبیین تنهایی و پریشانی مرتبط با استفاده از هوش مصنوعی است و بر ضرورت مداخلات پیشگیرانه در محیط های دانشگاهی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

انگیزه های استفاده از هوش مصنوعی ، تنهایی ادراک شده ، تعامل انسان و هوش مصنوعی ، پریشانی روان شناختی