فرودست انگاری در ضرب المثل های فارسی

ضرب المثل های فارسی به عنوان یکی ازگونه های ادبیات عامه، نمایانگر گرایش های فکری و فرهنگی مردم به موضوع صلح و خشونت پرهیزی است. در این پژوهش با تاکید بر عوامل دیگری ساز، برای دستیابی به مصادیق نا مدارایی اجتماعی در ضرب المثل های فارسی به تحلیل گفتمان فرودست انگاری پرداخته ایم. ناکارآمدی در پذیرش تفاوت ها حاصل ناکارآمدی شناختی-است، تفاوت ها و تاکید فرهنگی بر تفاوت ها یک آگاهی مخدوش از «دیگری» تولید می کند. «دیگری» و «دیگران» اعم از دگراندیشان، دگرباشان و هرکسی که از نظر اندیشه و اعتقاد و فرهنگ و قومیت و ویژگی های هویتی با «خود» ما تفاوت دارد. این پژوهش بر اساس مفهوم گفتمان نزد لاکلا و موفه بخشی از الگوی اندیشه گانی حاکم بر ضرب المثل های فارسی را نشان می دهد. یافته های تحقیق بر اساس دسته بندی مولفه های مدارای اجتماعی در دیدگاه پیتر کینگ دسته بندی شده است و نقش عوامل دیگری ساز دین، مردسالاری و فردگرایی را بر یکی از مولفه های اخلاق عمومی یعنی نامدارای اجتماعی مورد تحلیل قرار داده است؛ براساس نتایج به-دست آمده گفتمان مردسالاری با دال های مربوط به تبعیض جنسیتی نمایانگر بیشترین سطح نامدارایی در ضرب المثل های فارسی مورد مطالعه بوده اند.

کلیدواژه ها:

ضرب المثل ، دیگری ، تحلیل گفتمان ، لاکلا ، موفه