تحلیل رابطه میان سوادآموزی بزرگسالان و توسعه سیاسی با تاکید بر نقش میانجی سرمایه های اجتماعی و روان شناختی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه میان سوادآموزی بزرگسالان و توسعه سیاسی با تاکید بر نقش میانجی سرمایه های اجتماعی و روان شناختی بود. این پژوهش از نوع کاربردی، و از حیث روش، توصیفی تحلیلی با رویکرد کمی است. جامعه آماری شامل کلیه سوادآموزان بزرگسال باسواد شده در سال ۱۴۰۳ در سه استان تهران، خراسان رضوی و فارس بود که این استان ها به دلیل تنوع فرهنگی و تفاوت در نرخ جذب سوادآموزان بزرگسال انتخاب شدند، که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای، ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد سرمایه اجتماعی، سرمایه روان شناختی، و پرسشنامه محقق ساخته توسعه سیاسی بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و روش مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. یافته ها نشان داد که سوادآموزی تاثیر مستقیم و مثبت معناداری بر توسعه سیاسی دارد (۲۱/۰=β) و از طریق سرمایه اجتماعی (۳۳/۰=β) و سرمایه روان شناختی (۲۹/۰=β) نیز به طور غیر مستقیم بر توسعه سیاسی اثرگذار است. ضریب کل تاثیر سوادآموزی بر توسعه سیاسی برابر با ۴۸/۰ و ضریب تعیین توسعه سیاسی برابر با ۵۸/۰ به دست آمد. این نتایج بیانگر آن است که سوادآموزی، در صورتی که با تقویت ظرفیت های اجتماعی و روانی همراه باشد، می تواند زمینه ساز توسعه سیاسی و مشارکت مدنی شهروندان گردد؛  نتایج پژوهش نشان دهنده اهمیت بازنگری در سیاست های آموزشی نهضت سوادآموزی و ضرورت تمرکز بر آموزش های مشارکتی، گفتمانی و تقویت سرمایه های فردی و اجتماعی در فرآیند آموزش بزرگسالان است.

کلیدواژه ها:

آموزش بزرگسالان ، توسعه سیاسی ، سرمایه اجتماعی ، سرمایه روان شناختی ، مدل معادلات ساختاری