بررسی تاثیر مولفه های طایفه گرایی نخبگان فکری و ابزاری استان چهار محال و بختیاری بر توسعه نامتوازن شهرستان های آن (۱۴۰۰-۱۳۹۲)

امروزه توسعه متوازن به عنوان یک امر کلیدی و مهم در همه جوامع و نظام های سیاسی که از ساختار فرهنگی و اجتماعی ناهمگن برخوردار هستند مورد تاکید است. از سویی دیگر، در جوامعی که از تنوع و تکثر فرهنگی اجتماعی، قومی قبیله ای و ساختار نامتوازن اقتصادی اجتماعی برخوردار هستند، این مسئله به عنوان یک چالش در مسیر توسعه فرهنگی و سیاسی مطرح است. هدف این پژوهش بررسی و تحلیل نقش مولفه های طایفه گرایی نخبگان فکری و ابزاری در استان چهار محال و بختیاری و ارتباط آن با توسعه نامتوازن استان در مناطق مختلف است. روش این پژوهش توصیفی پیمایشی و از نظر هدف کاربردی بود. جامعه آماری شامل کل کارمندان استان چهار محال بختیاری (۱۸۰۰ نفر) بودند که ۳۴۰ نفر از آنها به عنوان جامعه آماری از طریق فرمول کوکران انتخاب شدند. روش نمونه گیری نیز نمونه گیری تصادفی ساده بود. ابزار پژوهش نیز شامل پرسشنامه محقق ساخته ای بود که مورد اعتبارسنجی قرار گرفت و پایایی آن نیز مناسب بود. یافته های پژوهش حاکی از تاثیرگذاری مولفه های فرهنگی اجتماعی (طایفه گرایی و نژادی و ...) اقتصادی معیشتی، رسانه ای و ... بر توسعه نامتوازن استان است. همچنین نقش مولفه های طایفه گرایی در توسعه استان پررنگ بوده است؛ اما بهتدریج در اثر توسعه اجتماعی فرهنگی و استفاده از رسانه های ارتباطی مجازی از نقش این عنصر کاسته شده است.

کلیدواژه ها:

طایفه گرایی ، توسعه ، توسعه نامتوازن ، نخبگان فکری ابزاری ، چهار محال و بختیاری