مهاجرت و بازاندیشی در هویت فرهنگی (مورد مطالعه: مهاجرین قوم لک ساکن محله نامجو تهران)

پژوهش حاضر با هدف مطالعه وضعیت بازاندیشی و هویت فرهنگی مهاجرین لک ساکن محله نامجو شهر تهران، با استفاده از روش نظریه زمینه ای انجام شده است. داده های تحقیق با بهره گیری از تکنیک مصاحبه عمیق و معیار اشباع نظری با ۳۶ مشارکت کننده گردآوری شده و با استفاده از روش کدگذاری تحلیل شدند. ۱۶ مقوله محوری و یک مقوله هسته تحت عنوان «فرهنگ پذیری افتراقی» به دست آمد. بر اساس یافته ها، گستره و عمق بازاندیشی، تعلق و پایبندی به ابعاد هویت فرهنگی هویت ساز (سنتی و جدید) در بین مهاجرین یکسان نیست و نمی توان نوعی ترکیب برابر را در میان افراد یک نسل یا بین دو نسل مشاهده کرد. نسل دوم در مقایسه با نسل اول، نسبت به مولفه های فرهنگی قومی انعطاف پذیری بیشتری دارد. شرایط متفاوت جامعه پذیری و نگرش جامعه میزبان به مهاجرین، نقش مهمی در بازاندیشی، بازتعریف و تغییر مولفه های هویتی دارد. برخلاف جامعه مبدا، جامعه میزبان بخش مهمی از هویت یابی و فرهنگ پذیری را به عهده فرد گذاشته که علاوه بر تفاوت های فردی، تفاوت نسلی را در شکل دهی به هویت برجسته می کند. بدین ترتیب اکنون نوعی فرهنگ پذیری افتراقی در بین مهاجرین لک مشاهده می شود. با توجه به ویژگی سیال هویت، ممکن است در آینده مفاهیم راهبردی دیگری مانند ادغام فرهنگی، حاشیه ای شدن و ... صدق کند.

کلیدواژه ها:

بازاندیشی ، فرهنگ پذیری افتراقی ، مهاجرین لک ، هویت فرهنگی ، هویت یابی ، نسل