بررسی رابطه بین توسعه اقتصادی و خدماتی و امید به زندگی در ایران

با افزایش سطح توسعه یافتگی، استانداردهای زندگی افراد نیز افزایش یافته، که منجر به ارتقای میزان امید به زندگی می شود. افزایش سطح امید به زندگی، تغییرات بسیاری را با خود به همراه خواهد داشت. تغییراتی که بر جنبه های مختلف زندگی انسان تاثیرگذار بوده و نیازمند مطالعه از جانب پژوهشگران علوم اجتماعی است. در این راستا پژوهش حاضر به دنبال بررسی تاثیر توسعه اقتصادی و خدماتی بر امید به زندگی در ایران می باشد. این بررسی، با روش کمی و به شیوه تحلیل ثانویه و با استفاده از داده های حاصل از پیمایش عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ در سطح کلان می باشد. در سطح کلان، واحد مطالعه استان انتخاب شده است. بر اساس نتایج مطالعه، بین متغیر توسعه اقتصادی خدماتی و امید به زندگی در سطح معنی داری ۹۵ درصد اطمینان (۵۹۸/۰=r)، رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیونی نیز نشان داد که متغیر توسعه اقتصادی و خدماتی به میزان تقریبا ۳۶ درصد از تغییرات متغیر امید به زندگی را در بین استان های ایران پیش بینی می کند (۳۵۸/۰=۲R). بر اساس یافته ها، متغیر توسعه اقتصادی و خدماتی نقشی تعیین کننده و مهم در تغییرات امید به زندگی در کشور ایران دارد. همچنین بر اساس یافته های توصیفی این پژوهش، بین استان های کشور تفاوت بسیاری از لحاظ سطح توسعه یافتگی اقتصادی خدماتی وجود داشته و فاصله بین استان تهران، با بیشترین سطح از توسعه یافتگی اقتصادی خدماتی، با استان سیستان و بلوچستان، با کمترین سطح از توسعه یافتگی اقتصادی خدماتی زیاد می باشد که بر متوسط امید به زندگی استانی نیز اثرگذار بوده و نیازمند توجه مسئولان امر به توسعه یافتگی استان های محروم می باشد.

کلیدواژه ها:

توسعه ، توسعه اقتصادی خدماتی ، امید به زندگی ، ایران