نقش فناوری های هوشمند در سیاست گذاری های آموزشی؛ یک مطالعه فراترکیب

پژوهش حاضر با هدف شناسایی ابعاد و مولفه های نقش فناوری های هوشمند در سیاست گذاری آموزشی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی و مبتنی بر رویکرد فراترکیب است. بدین منظور، با جست وجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی داخلی و خارجی، ۹۰ مقاله مرتبط شناسایی شد و پس از اعمال معیارهای ورود و خروج، ۱۱ مطالعه واجد شرایط برای تحلیل نهایی انتخاب گردید. فرایند تحلیل داده ها بر اساس الگوی هفت مرحله ای سندلوسکی و باروس و با بهره گیری از کدگذاری باز و تحلیل مضمون انجام گرفت. یافته های پژوهش حاکی از آن است که نقش فناوری های هوشمند در سیاست گذاری آموزشی ماهیتی چندبعدی دارد و در هفت حوزه اصلی شامل ۱- محیط یاددهی–یادگیری دیجیتال، ۲- توانمندسازی نیروی انسانی و صلاحیت های دیجیتال، ۳- زیرساخت های فناورانه و حکمرانی داده، ۴- عدالت آموزشی دیجیتال، ۵- سیاست گذاری آموزشی هوشمند و شکاف سیاست–عمل، ۶- نقش بحران ها در شتاب تحول دیجیتال و ۷- پیوند آموزش با نوآوری و فناوری های هوشمند قابل تبیین است. نتایج حاصل از فرایند فراترکیب و تحلیل فراوانی مضامین پایه و سازنده نشان داد که بعد «زیرساخت های فناورانه و حکمرانی داده» بیشترین میزان تکرار را در میان مطالعات بررسی شده به خود اختصاص داده است. پس از آن، بعد «سیاست گذاری آموزشی هوشمند و شکاف سیاست–عمل» به عنوان دومین حوزه پرتکرار شناسایی شد. بر این اساس، نتایج پژوهش بر ضرورت توجه هم زمان سیاست گذاران آموزشی به توسعه زیرساخت های فناورانه، حکمرانی داده، توانمندسازی نیروی انسانی و کاهش فاصله میان سیاست های تدوین شده و واقعیت های اجرایی مدارس تاکید دارد. این یافته ها می تواند مبنایی برای طراحی سیاست های آموزشی هوشمند، داده محور و متناسب با تحولات دیجیتال فراهم آورد. کلیدواژه ها: فناوری هوشمند، سیاست گذاری آموزشی، فراترکیب، زیرساخت های فناورانه و حکمرانی داده، عدالت آموزشی دیجیتال

کلیدواژه ها:

فناوری هوشمند ، سیاست گذاری آموزشی ، فراترکیب ، زیرساخت های فناورانه و حکمرانی داده ، عدالت آموزشی دیجیتال