اثر تمرین در آب در اعماق مختلف بر قدرت عضلات اندام تحتانی و تعادل در بیماران مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک مزمن

زمینه و هدف: تمرین در آب به عنوان یک رویکرد توان بخشی موثر برای بهبود عملکرد حرکتی در بیماران سکته مغزی شناخته شده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر تمرین در آب در اعماق مختلف بر قدرت عضلات اندام تحتانی و تعادل در بیماران مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک مزمن بود. روش تحقیق: این مطالعه از نوع نیمه تجربی و کاربردی بوده و ۳۶ مرد (با میانگین سنی ۷۰/۶±۲۰/۶۰ سال) مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک مزمن، به طور تصادفی در سه گروه تمرین در آب کم عمق (ارتفاع آب تا خار خاصره قدامی فوقانی)، تمرین در آب عمیق (ارتفاع آب تا زائده خنجری استخوان جناغ سینه) و گروه کنترل قرار گرفتند. جلسات تمرین به مدت شش هفته و هر هفته سه جلسه ۶۰ دقیقه ای تمرین در آب بود. تعادل با استفاده از مقیاس برگ (Berg) و قدرت عضلات اندام تحتانی با استفاده از مقیاس انجمن تحقیقات پزشکی (MRC) در پیش آزمون و پس آزمون ارزیابی شد. داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل واریانس آمیخته بین گروهی-درون گروهی و تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری p<۰/۰۵ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: پس از مداخله، تعادل (۰۰۰۱/۰=p) و قدرت عضلانی (۰۰۰۱/۰=p) در هر دو گروه تجربی نسبت به گروه کنترل افزایش یافت. اما بین گروه های تجربی تفاوت معنی داری مشاهده نشد (p=۰/۹۰). نتیجه گیری: در بیماران مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک پس از تمرین در آب در اعماق کم و عمیق، تعادل و قدرت عضلانی اندام تحتانی به طور قابل توجهی افزایش یافت، اما بین تمرین در اعماق مختلف تفاوت معنی داری مشاهده نشد. این یافته ها نشان می دهد تمرین در آب ممکن است به عنوان یک استراتژی توانبخشی موثر و ایمن برای بیماران سکته مغزی عمل کند.

کلیدواژه ها:

تمرین در آب ، توانبخشی حرکتی ، بیماران سکته مغزی ، عمق آب