تاثیر تمرینات هوازی بر بیان ژن برخی عوامل تعادل آپوپتوتیک (Bax/Bcl-۲) و مهار مسیرVEGF-A/HIF-۱α در بافت توموری کولون رت های مبتلا به سرطان کولون القاشده با دی متیل هیدرازین

زمینه و هدف: سرطان کولون یکی از شایع ترین بدخیمی های دستگاه گوارش است که پیشرفت آن با اختلال در تعادل آپوپتوزیس و فعال سازی مسیر هیپوکسی–آنژیوژنزیس توموری مرتبط است. عدم تعادل در نسبت Bax/Bcl۲ و افزایش نسبت عامل القا هپوکسی-۱ آلفا/ و عامل رشد عروق مشتق شده از اندوتلیوم نوع A (HIF-۱α/VEGF-A) از مکانیسم های کلیدی بقای سلول های سرطانی محسوب می شوند. اگرچه تمرین ورزشی به عنوان یک مداخله غیردارویی ایمن شناخته می شود، اثر مقایسه ای تمرینات هوازی بر این مسیرهای مولکولی در بافت توموری کولون به طور کامل روشن نشده است. هدف این پژوهش بررسی تاثیر تمرینات هوازی بر بیان ژن برخی عوامل تعادل آپوپتوتیک (Bax/Bcl-۲) و مهار مسیر HIF-۱α/VEGF-A در بافت توموری کولون رت های مبتلا به سرطان کولون القاشده با دی متیل هیدرازین بود. روش تحقیق: این مطالعه تجربی بر روی ۴۰ رت نژاد ویستار انجام شد که به طور تصادفی در چهار گروه شامل کنترل سالم، شم، بیمار کم تحرک، بیمار همراه تمرین هوازی تقسیم شدند. سرطان کولون با تزریق دی متیل هیدرازین القا شد و مداخلات تمرینی به مدت ۱۴ هفته اجرا شد. بیان ژن های Bax، Bcl-۲، HIF-۱α و VEGF-A در بافت توموری کولون با روش RT-qPCR اندازه گیری گردید. تحلیل آماری با روش تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری ۰۵/۰>p انجام شد. یافته ها: القای سرطان کولون موجب کاهش معنی دار بیان Bax همراه با افزایش معنی دار بیان Bcl-۲، HIF-۱α و VEGF-A در بافت توموری شد (۰۰۱/۰>p برای همه تغییرات). در مقابل، تمرین هوازی نسبت به گروه بیمار کم تحرک، باعث افزایش معنی دار بیان Bax و کاهش معنی دار بیان Bcl-۲، HIF-۱α و VEGF-A گردید (۰۱/۰>p برای همه تغییرات). نتیجه گیری: تمرین هوازی در مدل سرطان کولون رت ها با افزایش Bax و کاهش Bcl-۲ (به نفع تقویت آپوپتوزیس) و نیز با کاهش HIF-۱α و VEGF-A (به نفع مهار مسیر/محور آنژیوژنزیس وابسته به هیپوکسی) همراه بود و همزمان بار توموری را کاهش داد. بنابراین می تواند به عنوان راهبرد غیردارویی برای کند کردن پیشرفت تومور کولون مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تمرین هوازی ، سرطان کولون ، آپوپتوزیس ، آنژیوژنزیس وابسته به هیپوکسی