مدل سازی ساختاری عوامل موثر بر حواس پرتی شنیداری ناشی از پیام های ناوبری صوتی در رانندگی

افزایش استفاده از سامانه ها و اپلیکیشن های ناوبری صوتی در رانندگی شهری، پیام های راهنمای صوتی را به یکی از منابع مهم حواس پرتی رانندگان تبدیل کرده است. هدف این پژوهش، شناسایی و مدل سازی ساختاری عوامل موثر بر حواس پرتی شنیداری ناشی از پیام های ناوبری صوتی است. جامعه آماری شامل رانندگان تهرانی دارای تجربه استفاده از مسیریاب صوتی بود. پژوهش در دو مرحله انجام شد. در مرحله اول، الگوهای استفاده رانندگان با استفاده از چک لیست رفتاری بررسی شد و نتایج نشان داد که ۸۹ درصد از رانندگان سابقه استفاده از مسیریاب صوتی دارند و ۶۴ درصد آنان در مواجهه با حواس پرتی شنیداری با کاهش سرعت و افزایش فاصله ایمنی واکنش نشان می دهند. در مرحله دوم، تحلیل روابط میان عوامل با روش مدل سازی ساختاری تفسیری (ISM) انجام شد. نتایج، یک ساختار سلسله مراتبی چهارسطحی را نشان داد؛ به طوری که شدت و کیفیت صدا و زمان ارائه دستورالعمل در سطح نخست، شناخت صدای خروجی در سطح دوم، تعداد دستورالعمل ها در سطح سوم و عواملی مانند سرعت صحبت، محیط نویزی و محتوای راهنمایی در سطح چهارم قرار گرفتند. تحلیل MICMAC نیز نشان داد که «محتوای راهنمایی» متغیری کلیدی و اثرگذار است. بر این اساس، بهبود محتوای پیام ها و زمان بندی مناسب دستورالعمل ها می تواند به کاهش حواس پرتی رانندگان و افزایش ایمنی ترافیک شهری کمک کند

کلیدواژه ها:

تحلیل میک مک ، حواس پرتی شنیداری ، مدل سازی ساختاری تفسیری ، مسیریاب صوتی