بهینه سازی باندهای قیرسان در آسفالت های ماستیکی مسیرهای اتوبوس های پر سرعت

افزایش خرابی های روسازی در ایستگاه های خطوط اتوبوس تندرو (BRT) تهران، از جمله ترک های پوست سوسماری، شیارشدگی و کناررفتگی، ضرورت استفاده از مخلوط های آسفالتی با عملکرد بالا را ایجاب می کند. در این پژوهش، امکان سنجی استفاده از آسفالت ماستیکی (SMA) حاوی ۳/ . درصد الیاف سلولزی به جای آسفالت گرم متداول (HMA) در این ایستگاه ها مورد بررسی قرار گرفت. پس از مطالعات میدانی در سه خط BRT تهران، طرح اختلاط هر دو نوع آسفالت با استفاده از مصالح سنگی یکسان و قیر ۶۰/۷۰ تهیه شد. نمونه ها با ۵ درصد قیر متفاوت (هر کدام ۳ تکرار) ساخته و تحت آزمایش های مارشال، مدول برجهندگی و شیارشدگی با دستگاه ویل تراک هامبورگ قرار گرفتند. تحلیل آماری نتایج نشان داد که آسفالت ماستیک با قیر بهینه ۱/۶٪، نسبت به آسفالت گرم با قیر بهینه ۳۸/۴٪، به طور معنی داری مدول برجهندگی بالاتر (۳۲۵۰ در مقابل ۲۱۰۰ مگاپاسکال، ۰/۰۰۱>P) و عمق شیار نهایی کمتر (۳/۲ در مقابل ۸/۱ میلی متر، ۰/۰۰۰۱>P) دارد که معادل ۶۰٪ کاهش شیارشدگی است. این بهبود به دانه بندی ناپیوسته، درصد فیلر بیشتر و تشکیل ملات قیر-الیاف نسبت داده می شود. بر این اساس، آسفالت ماستیک اصلاح شده با الیاف سلولزی گزینه ای مناسب برای افزایش دوام روسازی در ایستگاه های BRT تهران است.

کلیدواژه ها:

ایستگاه های اتوبوس ، اتوبوس های پر سرعت ، آسفالت ماستیکی ، خرابی آسفالتی ، شیار شدگی