استخراج و اولویت بندی اجرایی شبکه پیوسته ایستگاههای فعال دوچرخه اشتراکی با استفاده از الگوریتم درخت پوشای کمینه؛ مطالعه موردی کلانشهر مشهد

سامانه های دوچرخه اشتراکی زمانی می توانند نقش موثری در جابه جایی های شهری ایفا کنند که ایستگاه ها و مسیرهای دوچرخه در قالب یک شبکه پیوسته به یکدیگر متصل باشند. در شهر مشهد، بخشی از زیرساخت دوچرخه سواری به صورت پراکنده توسعه یافته و ارتباط کامل آن با ایستگاه های فعال سامانه برقرار نیست. این پژوهش با هدف استخراج حداقل شبکه موردنیاز برای اتصال ایستگاه های فعال دوچرخه اشتراکی مشهد و اولویت بندی مسیرهای آن بر اساس تقاضای سفر انجام شد. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل شبکه، داده های مکانی و ماتریس مبدا–مقصد سفرهای ثبت شده بود. پس از پالایش شبکه معابر و انطباق ایستگاه ها با گره های مجاز، شبکه به گراف تبدیل و با استفاده از الگوریتم درخت پوشای کمینه، مسیرهای لازم برای اتصال تمامی ایستگاه های فعال با حداقل طول استخراج شد. سپس ماتریس مبدا–مقصد بر روی شبکه بارگذاری و مسیرها بر اساس میزان پوشش سفرها در سه سطح اولویت دسته بندی شدند. نتایج نشان داد طول شبکه پیشنهادی ۱۹۰٫۳ کیلومتر است که به ترتیب ۴۸٫۹، ۵۰٫۶ و ۹۰٫۸ کیلومتر آن در اولویت های اول تا سوم قرار می گیرد. همچنین شاخص بتا از ۰٫۷۰۶ به ۱٫۰۰۰ افزایش یافت و عدد سیکلوماتیک از ۲ به صفر کاهش پیدا کرد که نشان دهنده ایجاد شبکه ای پیوسته و بدون چرخه مستقل است. نتایج بیانگر آن است که ترکیب الگوریتم درخت پوشای کمینه و ماتریس مبدا–مقصد می تواند روشی کاربردی برای تعیین حداقل شبکه اتصال و شناسایی مسیرهای دارای اولویت اجرایی بالاتر فراهم کند.

کلیدواژه ها:

دوچرخه اشتراکی ، شبکه اتصال حداقلی ، شبکه پیوسته ، درخت پوشای کمینه ، ماتریس مبدامقصد