مروری بر رویکردهای به کارگیری تراشه آسفالت بازیافتی در ساخت روسازی های بتنی

ارزیابی قابلیت بازیافت مصالح در صنعت ساخت وساز، طی دهه گذشته به یکی از محورهای پژوهشی فزاینده تبدیل شده است. این استقبال روزافزون، ریشه در مزایای کلیدی زیست محیطی همچون صیانت از منابع طبیعی بکر و کاهش حجم پسماندهای گسیل شده به مراکز دفن زباله دارد. در این میان، «تراشه آسفالت بازیافتی» (که به اختصار RAP نامیده می شود) به عنوان محصول حاصل از تخریب و تراش روسازی های انعطاف پذیر، اخیرا توجه ویژه ای را به خود جلب کرده است. این مصالح به طور گسترده ای به عنوان جایگزین بالقوه سنگدانه های طبیعی (اعم از ریزدانه و درشت دانه) در ساخت روسازی های بتنی مورد آزمایش قرار گرفته و شاخص های مقاومت و دوام آن ها در مقایسه با بتن متعارف سنجیده شده است .با این حال، چالش اساسی این است که آیا RAP واقعا جایگزینی نویدبخش و بی نقص برای سنگدانه های بکر به شمار می رود؟ مقاله مروری حاضر با تمرکز بر این پرسش کلیدی، به دنبال تبیین دقیق امکان سنجی، پتانسیل ها و محدودیت های کاربرد RAP در روسازی های بتنی است. در این راستا، با بررسی جامع اسناد پژوهشی در دسترس اعم از مقالات کنفرانسی و نشریات، گزارش های فنی، دستورالعمل های آیین نامه ای و کتب مرجع، تلاش شده است تا شناخت راهبردی و یکپارچه ای از عملکرد بتن حاوی RAP برای هدایت پژوهش های آینده حاصل شود. این مرور ادبیات، سیر تکاملی و مراحل توسعه ای را که مصالح RAP در صنعت عمران طی کرده اند، ترسیم می کند. علاوه بر این، شواهد نشان می دهد که تاکنون اقدامات محدودی در راستای اصلاح و بهبود مقاومت بتن حاوی RAP صورت گرفته است.

کلیدواژه ها:

روسازی های بتنی ، تراشه آسفالت بازیافتی (RAP) ، روسازی پایدار ، بازیافت تراشه آسفالت