ارزیابی مبتنی بر عملکرد و پایداری افزودنی های سازگار با محیط زیست در روسازی های آسفالتی

به دلیل محدودیت منابع طبیعی و افزایش جمعیت، مصرف روزافزون منابع تجدیدناپذیر، کاهش آن ها را تسریع کرده است. روسازی ها یکی از مصرف کنندگان اصلی منابع به شمار می روند. در این پژوهش، پنج دسته از افزودنی های سازگار با محیط زیست شامل فوتوکاتالیست ها، مواد بازیافتی، نانومواد و الیاف طبیعی، بر اساس مرور مطالعات دو دهه اخیر تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد دی اکسید تیتانیوم با راندمان بالای حذف اکسیدهای نیتروژن، موثرترین فوتوکاتالیست است. پودر لاستیک با ۱۵ درصد وزنی، پارامتر شیارشدگی (G/sinδ) را تا ۶۸۰ درصد افزایش می دهد، اما پارامتر خستگی (G×sinδ) را تا ۳۲۰ درصد بدتر می کند. پلیمر SBS با ۴ درصد، ضمن بهبود ۱۴۰ درصدی شیارشدگی، مقاومت خستگی را نیز ۵ درصد افزایش می دهد. الیاف طبیعی (کنف، نارگیل، پشم بز) با افزایش چقرمگی تا ۳۰ درصد، جایگزین مناسبی برای الیاف سنتتیک هستند. از میان نانومواد، نانوسیلیکا با ۷ درصد، پارامتر شیارشدگی را تا ۳۱۹ درصد بهبود می بخشد. افزودنی های گیلسونایت و اسید پلی فسفریک نیز به ترتیب با افزایش ۴۵۰ و ۲۰۰ درصدی پارامتر شیارشدگی، گزینه های موثری برای کاربردهای سنگین محسوب می شوند. با این حال، نانوسیلیکا و گیلسونایت به ترتیب باعث کاهش ۲۸ و ۹۵ درصدی مقاومت خستگی می شوند، در حالی که اسید پلی فسفریک تاثیر منفی بر خستگی ندارد. انتخاب آگاهانه افزودنی بر اساس شرایط و توجه به تعارض عملکردی، کلید دستیابی به روسازی پایدار است و می توان ضمن کاهش فشار بر منابع طبیعی، اثرات اقتصادی و محیط زیستی مثبتی در صنعت روسازی ایجاد کرد.

کلیدواژه ها:

افزودنی های سازگار با محیط زیست ، روسازی آسفالتی ، اصلاح ، مواد بازیافتی ، فوتوکاتالیست