نقد ساختاری شیوه فرهنگ نویسی در لغت نامه دهخدا

لغت نامه دهخدا به عنوان بزرگ ترین برنامه فرهنگ نگاری زبان فارسی، نقشی بنیادین در تثبیت و انتقال میراث واژگانی زبان فارسی از نسلی به نسل دیگر ایفا کرده است. با وجود جایگاه مرجع این اثر، ساختار درونی آن کمتر از منظر فرهنگ نگاری بررسی انتقادی شده است. پژوهش حاضر با رویکرد نقد ساختاری، به تحلیل ساختار درونی لغت نامه دهخدا در هفت محور اصلی شامل آوانگاری، ریشه شناسی واژگان، شیوه گزینش سرواژه ها، ساختار مدخل ها، ترکیب ها، نظام ارجاع دهی ها درون متنی و شیوه استناد به منابع برون متنی پرداخته است. روش تحقیق توصیفی– تحلیلی و مبتنی­بر داده های کتابخانه ای است و تحلیل ها براساس نمونه گیری هدفمند از مدخل های گزیده انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که لغت نامه دهخدا، اگرچه از دیدگاه غنای داده های زبانی و شواهد متنی بی مانند و گسترده است، اما از نظر ساختار فرهنگ نگاری با آشفتگی ها و نابه سامانی هایی روبه­روست. این مطالعه ضمن تبیین آشفتگی های ساختاری لغت نامه دهخدا، زمینه ای برای بازنگری انتقادی، و ویرایشی همه­جانبه ساختار آن، برای نگاه داشت جایگاه لغت نامه دهخدا - به عنوان جامع ترین فرهنگ فارسی معاصر - فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: لغت نامه دهخدا ، فرهنگ های زبان فارسی ، نقد ساختاری ، فرهنگ نگاری ، مدخل نویسی