مطالعه تطبیقی مواضع چین و روسیه در شورای امنیت سازمان ملل در قبال طالبان (۲۰۲۵_۲۰۲۱)

در این پژوهش، با تمرکز بر دوره پس از سقوط کابل در ۲۴ مرداد ۱۴۰۰ و بازگشت طالبان به قدرت، مواضع و سیاست های چین و روسیه در قبال طالبان به صورت تطبیقی بررسی می شود. داده های اصلی این مطالعه، نطق های نمایندگان و سفرای دو کشور در نشست های رسمی شورای امنیت سازمان ملل متحد است. پژوهش حاضر با استخراج و تحلیل مضامین کلیدی در ده نشست منتخب ( از شهریور ۱۴۰۰ تا خرداد ۱۴۰۴)، الگوهای محوری سیاست خارجی را شناسایی کرده و تحول این سیاست ها را بر اساس روایت های بازسازی شده تبیین می کند. یافته ها نشان می دهد که با وجود پذیرش واقعیت سیاسی جدید افغانستان از سوی هر دو کشور، سیاست های چین و روسیه نسبت به طالبان متمایز بوده و مسیر و سرعت سازگاری آن ها با این واقعیت تفاوت داشته است. روسیه با رویکردی واقع گرایانه و با تاکید بر توان و کنترل امنیتی طالبان، در سال ۱۴۰۴ حکومت جدید افغانستان را به رسمیت شناخت و اولویت های ژئوپلیتیکی را بر ملاحظات حقوق بشری ترجیح داد. در مقابل، چین محتاطانه تر عمل کرده و با تاکید بر ضرورت هدایت طالبان، ثبات سیاسی و بازسازی اقتصادی افغانستان را بخشی جدایی ناپذیر از راهبردهای کلان منطقه ای خود تلقی می کند. افزون بر این، چین به دلیل مواجهه با تهدیدات امنیتی ترکیبی و برخورداری از اهرم های متنوعی مانند حمایت اقتصادی و فناوری، چشم انداز تعامل فراگیرتر و بلندمدت تری با طالبان نسبت به روسیه دارد؛ در حالی که ابزارهای روسیه عمدتا به حوزه مشروعیت بخشی محدود می شود و در ازای آن راهبردهایی کوتاه مدت، عملیاتی و مبتنی بر همکاری دو جانبه را در دستور کار مشترک قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

افغانستان ، طالبان ، چین ، روسیه ، شورای امنیت سازمان ملل متحد