شخصیت پردازی در رمان ملک الهند جبور دویهی بر پایه نظریه آبراهام مزلو

ملک الهند از معروف ترین آثار جبور دویهی و از رمان های برتر سال ۲۰۲۰ است؛ رمانی با تم روانشناسی که نویسنده اش با به تصویر کشیدن شخصیت های مختلف و به ویژه زکریا در پی نشان دادن وخامت اوضاع لبنان و مردم آن است. این جستار بر آن است که با تکیه بر مولفه های هرم نظریه آبراهام مزلو و براساس شیوه توصیفی-تحلیلی، با بیان طرحواره وضعیت روحی و روانی شخصیت اول داستان یعنی زکریا و برخی از افراد خانواده اش را که متاثر از وضع آشفته جامعه استعمارزده و جنگ جهانی دوم است، برای خواننده بازنمایی کند. فقدان هویت و خودباختگی فرهنگی، هرزگی و روابط نامشروع، تضاد شخصیتی، بی تعهدی، و نبود ثبات و امنیت روانی، وابستگی، رهاشدگی و توجه به مسائل اقتصادی و نیازهای اولیه زندگی در همه جای داستان حضور دارد. بیش ترشخصیت های رمان چون فیلومینا، یونس و فرزندان او در همان طبقات ابتدایی هرم مزلو باقی می مانند و به خودشکوفایی نمی رسند؛ اما زکریا در اثر کشمکش های درونی تا حدودی از بحران های روانی خویش فاصله گرفته و برخی از عناصر خودشکوفایی چون درک واقعیت و برقراری ارتباط با آن، تحقق آرمان ها، خلوت و تنهایی، خودمختاری و استقلال فرهنگی، خودانگیختگی ساده و طبیعی بودن در او نمایان می شود.

کلیدواژه ها:

رمان ملک الهند ، آبراهام مزلو ، شخصیت ، جبور الدویهی ، نقد روانکاوانه