خیابان حامی به مثابه هم بستگی و هم جنبشی در جنگ آمریکایی- صهیونیستی علیه ایران (درآمدی بر نابسندگی ناجنبشی و سیاست خیابان)

حضور خیابانی در بسیاری از تحلیل های علوم اجتماعی بیشتر در قالب اعتراض، مقاومت یا کنش های اعتراضی جمعی فهم شده است؛ با این حال تجربه حضور مردم در جریان جنگ رمضان ۱۴۰۴ نشان می دهد که خیابان می تواند کارکردی فراتر از اعتراض یافته و به فضایی برای شکل گیری همبستگی اجتماعی تبدیل شود. این مقاله با بازخوانی انتقادی چارچوب نظری آصف بیات درباره «سیاست خیابان» و «ناجنبش ها» نشان می دهد که این چارچوب در تبیین حضورهای هم بستگی محور مبتنی بر ادراک تهدید مشترک و همدلی جمعی، با محدودیت مواجه است. در پاسخ به این خلا، پژوهش حاضر با هدف صورت بندی مفهوم «هم جنبشی» و با اتکا به رویکرد نظری- تحلیلی و بررسی موردی این رویداد، ابعاد موضوع را در پنج سطح رخدادی، ادراکی، میدانی، فرایندی و پیامدی مورد واکاوی قرار می دهد. یافته های تحلیل پنج سطحی نشان می دهد که هم جنبشی از پیوند میان «ادراک تهدید مشترک» و «هم حضوری بدون سازمان دهی رسمی» شکل می گیرد؛ فرایندی که در آن، تبدیل کالبد خیابان به عرصه مشاهده متقابل و اشتراک عاطفی، به بازتولید فوری اعتماد بینافردی و تقویت پیوندهای افقی جامعه می انجامد. درنتیجه مفهوم هم جنبشی نشان می دهد که خیابان را نباید صرفا میدان منازعه و اعتراض دانست؛ بلکه در شرایط بحران، خیابان می تواند به مثابه زیرساختی اجتماعی برای تولید، مرئی سازی و بازتولید هم بستگی و هویت جمعی عمل کند.

کلیدواژه ها:

هم جنبشی ، سیاست خیابان ، همبستگی اجتماعی ، ایران ، آمریکایی صهیونیستی ، جنگ رمضان ۱۴۰۴