رابطه ترومای کودکی با گرایش به اعتیاد و افکار خودکشی در بزرگسالان جوان: نقش میانجی ناگویی هیجانی

مقدمه: امروزه گسترش روزافزون مصرف مواد و افکار خودکشی به عنوان خطر جدی برای سلامت جامعه مطرح شده است. هدف این پژوهش تعیین نقش میانجی ناگویی هیجانی در ارتباط بین ترومای کودکی با گرایش به اعتیاد و افکار خودکشی در بزرگسالان جوان است. روش­کار: روش پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری در این مطالعه شامل کلیه بزرگسالان جوان مراجعه­کننده به کلینیک­ها و مراکز خدمات روان­شناختی شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که از بین آنها ۲۵۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان پرسشنامه های ترومای دوران کودکی، مقیاس آمادگی به اعتیاد، مقیاس افکار خودکشی بک و مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو را تکمیل کردند. تحلیل داده ها با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری با نرم افزار SPSS-۲۴ وAMOS-۲۶ انجام شد. یافته ­ها: نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. اثر غیرمستقیم ترومای کودکی بر گرایش به اعتیاد از طریق نقش میانجی ناگویی هیجانی معنی­دار (۰۵/۰>P، ۶۵/۰ =b) و اثر غیرمستقیم ترومای کودکی بر افکار خودکشی از طریق نقش میانجی ناگویی هیجانی معنی­دار است (۰۵/۰>P، ۶۳/۰ =b). نتایج همچنین نشان داد که متغیرهای پژوهش در مجموع ۴۶ درصد از واریانس گرایش به اعتیاد و ۴۹ درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین کردند. نتیجه­ گیری: با توجه به تاثیر ترومای کودکی و ناگویی هیجانی بر افکار خودکشی و گرایش به مصرف مواد در بزرگسالان جوان، پیشنهاد می شود کارگاه های آموزشی با هدف افزایش آگاهی در مورد تنظیم و مدیریت هیجان و آموزش راهکارهای علمی به منظور بهبود مدیریت هیجان برای افراد در معرض رویدادهای تروماتیک در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

Childhood Trauma ، Substance Use Tendency ، Suicidal Thoughts ، Alexithymia ، Young Adults ، ترومای کودکی ، گرایش به اعتیاد ، افکار خودکشی ، ناگویی هیجانی ، بزرگسالان جوان