تحلیل ساختاری تعارض در بخش مراقبت های ویژه: ضرورت گذار از مهارت های ارتباطی به مداخلات نهادی

وقوع تعارض جزء ذاتی کار در بخش مراقبت های ویژه محسوب می شود. این محیط با عدم قطعیت بالا و مخاطرات درمانی سنگین همراه است و نظام تصمیم گیری در آن به شکل توزیع شده عمل می کند. معمولا این واقعیت نادیده گرفته می شود که تداوم تعارض ریشه ای ساختاری دارد و صرفا ناشی از کمبود منابع نیست. شواهد نشان می دهد این پدیده در بخش های برخوردار از منابع کافی نیز استمرار دارد. در مطالعه CONFLICUS که ۳۲۳ بخش در ۲۴ کشور را مورد بررسی قرار داد، ۷۱/۶ درصد از کارکنان وقوع حداقل یک مورد تعارض را طی هفته پیش از ارزیابی گزارش کردند. با وجود این، درک فعلی از این پدیده دچار پراکندگی مفهومی است. متغیرهایی نظیر دیسترس اخلاقی و ایمنی روان شناختی در کنار ارزیابی جو اخلاقی صرفا ابعادی از یک واقعیت واحد را تحت عناوین جداگانه سنجیده اند. این روند موجب ایجاد شناختی گسسته از ماهیت موضوع شده است.غلبه بر این پراکندگی مفهومی مستلزم بازتعریف تعارض در قالب سه بعد ظیفه، فرآیند و رابطه است . تعارض وظیفه ای بر ماهیت تصمیم گیری بالینی یعنی پیش آگهی و تناسب درمان تمرکز دارد. تعارض فرآیندی به تعیین افراد تصمیم گیرنده و سازوکار اتخاذ تصمیم مربوط می شود. تعارض رابطه ای در نتیجه خدشه دار شدن اعتماد یا احترام متقابل بروز می یابد. استدلال محوری این است که تعارض از ابعاد وظیفه و فرآیند به سطح رابطه تسری پیدا می کند. در این مرحله تعارض به پدیده ای مقاوم و مخرب تبدیل می شود زیرا طرفین درگیر، تعاملات جدید را صرفا بر مبنای بی اعتمادی تفسیر می کنند. تهدید هویت حرفه ای و آسیب به یکپارچگی اخلاقی شدیدترین نوع این تعارض محسوب می شود که با سرعت بیشتری تشدید شده و به انباشت پیامدهای منفی اخلاقی می انجامد.

کلیدواژه ها:

تحلیل ساختاری تعارض ، بخش مراقبت های ویژه ، مهارت های ارتباطی ، مداخلات نهادی