راهکارهای حقوقی اکتساب به اقلیم پایدار، التزامی بر حصول نظم در صنعت و کشاورزی

مقدمه: بحران تغییرات اقلیمی یکی از تهدیدهای پیش رو جامعه بشری در قرن بیست و یکم محسوب می شود. ناتوانی سلسله نشست های بین المللی سازمان ملل متحد و نظام حقوق بین الملل در مواجهه با بحران، موجبات تشدید پیامدهای تغییرات آب و هوایی و تضییع حقوق عمومی جوامع شده است. در منطقه ایران، فعالیت های اقتصادی بزرگ در حوزه های صنایع، کشاورزی و تامین انرژی، از عوامل مهم در تشدید ناپایداری اقلیمی می باشند. از اینرو، این سوال مطرح می شود، که بارزترین عوامل تاثیرگذار در تشدید ناپایداری اقلیمی و تضییع حقوق عمومی در پهنه سرزمینی ایران، کدامند؟ و نقشه راه این تحقیق، شناسایی و تجزیه و تحلیل بارزترین ساز و کارهای حقوقی اکتساب به اقلیم پایدار را به عنوان یک هدف متعالی شده، در مقابله با بحران با تمرکز بر حوزه صنعت و کشاورزی به عنوان مطالعه موردی، برگزیده است. روش: سازماندهی تحقیق متشکل از شیوه کتابخانه ای برای بررسی متون و اسناد حقوقی و بهره گیری از مدل های تصمیم گیری چند معیاره می باشد. یافته ها: از جمله نتایج حایز اهمیت می توان، به تمرکززایی بر تدوین آیین نامه ملی محاسبه ردپای کربن، تقویت ضوابط ضمانت اجرایی در بازدارندگی چشمه های تولید انتشار آلودگی و تقویت دیپلماسی منطقه ای در حوزه مقابله با تغییرات اقلیمی اشاره نمود. نتیجه گیری: بهره مندی از ساز و کارهای حقوقی مبتنی بر سه رویکرد اجتماع پایدار، اقتصاد پایدار و چرخشی و محیط زیست پایدار، موجبات تفریق مخاطرات برخواسته از بحران اقلیمی و تحقق حقوق عمومی جامعه به همراه خواهد داشت.

کلیدواژه ها:

آلودگی های محیط زیست ، تغییرات آب و هوایی ، توسعه پایدار ، حقوق محیط زیست ، حقوق عمومی