دولت های پسا - بحران و تحول سیاست های اجتماعی: تحلیلی نهادی و گفتمانی

این پژوهش به تحلیل تحول سیاست های اجتماعی در دولت های پسا بحران می پردازد؛ دوره ای که از خروج از وضعیت اضطراری تا بازآرایی نهادی و بازگشت به بودجه ریزی عادی تعریف می شود. در این بستر، بحران های کلان افزون بر پیامدهای اجتماعی گسترده، مشروعیت سیاسی و رابطه دولت جامعه را نیز به چالش می کشند. مقاله استدلال می کند که سیاست اجتماعی در چنین شرایطی از کارکرد صرفا رفاهی فراتر رفته و به سازوکاری سیاسی برای مدیریت نارضایتی، بازتعریف تعهدات دولتی و بازسازی نظم و مشروعیت تبدیل می شود. پرسش محوری آن است که این تحولات چگونه از طریق تعامل هم زمان محدودیت های نهادی و گفتمان های مشروعیت بخش تبیین می پذیرند. پژوهش با رویکردی کیفی و تلفیقی، نهادگرایی تاریخی و تحلیل گفتمان را بر پایه اسناد رسمی و مقایسه تحلیلی موارد منتخب (یونان، سوئد و چین) به کار می گیرد. یافته ها نشان می دهد که تحول سیاست های اجتماعی برآمده از تعامل ظرفیت نهادی، میراث سیاستی و گفتمان های مسلطی چون تاب آوری، امنیت، مسئولیت پذیری فردی و هدفمندسازی است؛ تعاملی که به مشروط سازی حمایت ها، انتقال مسئولیت به فرد و تقویت منطق های حداقلی یا کنترلی می انجامد. این روندها نابرابری های جنسیتی (افزایش بار مراقبت بر زنان) و طبقاتی (کاهش حمایت از گروه های کم درآمد) را تشدید می کنند. دستاورد اصلی مقاله، ارائه تیپ شناسی نوآورانه ای از دولت های پسا بحران (مداخله گر بازسازی محور، مدیریت گر حداقلی و امنیت محور) بر پایه پیوند نهاد گفتمان است که چارچوبی یکپارچه برای مطالعات تطبیقی سیاست اجتماعی در شرایط عدم قطعیت فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

دولت پسا-بحران ، سیاست اجتماعی ، نهادگرایی تاریخی ، تحلیل گفتمان ، تاب آوری اجتماعی.