پیش بینی فرسودگی تحصیلی بر اساس عملکرد خانواده و الگوهای ارتباطی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر فیروزآباد

مقدمه: هدف این پژوهش پیش بینی فرسودگی تحصیلی بر اساس عملکرد خانواده و الگوهای ارتباطی خانوادگی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهرستان فیروزآباد بود تا ضمن پر کردن این خلا، راهکارهای عملی برای کاهش آن ارائه دهد. روش شناسی: این مطالعه به روش توصیفی‑همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دختر متوسطه دوم شهرستان فیروزآباد (۳۰۱ نفر) بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد (فرسودگی تحصیلی، الگوهای ارتباطی خانوادگی و عملکرد خانواده) جمع آوری گردید. روایی ابزارها توسط متخصصان تایید و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ (به ترتیب ۰٫۸۶، ۰٫۸۳ و ۰٫۸۸) احراز شد. تحلیل داده ها با ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون انجام گرفت. یافته ها: عملکرد خانواده با فرسودگی تحصیلی رابطه منفی و معنی دار داشت (۴۴‑۰=r، ۰۱>p). بعد گفت و شنود الگوهای ارتباطی نیز تاثیر منفی (۱۲‑۰=β، ۰۰۳=p) و بعد همنوایی تاثیر مثبت و قوی (۳۸=β، ۰۰۰۱>p) بر فرسودگی تحصیلی نشان داد. مدل رگرسیونی در مجموع ۴۱ درصد از واریانس فرسودگی تحصیلی را پیش بینی کرد. نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که بهبود عملکرد خانواده و افزایش ارتباطات باز و مشارکتی، نقش موثری در کاهش فرسودگی تحصیلی دارد، در حالی که تاکید بیش ازحد بر همنوایی و اجتناب از تعارض، این پدیده را تشدید می کند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی تحصیلی ، عملکرد خانواده ، الگوهای ارتباطی خانوادگی ، دانش آموزان دختر ، متوسطه دوم