نور روز و پایداری در ساختمان های آموزشی: مرور نظام مند و شناسایی شکاف های پژوهشی

چکیدهمقدمه: نور روز در فضاهای آموزشی فراتر از نقشی صرفا عملکردی، به عنوان مولفه ای بنیادین در پیوند میان معماری و سلامت شناخته می شود. با وجود گسترش روزافزون پژوهش ها، ادبیات موجود همچنان با پراکندگی مفهومی و روش شناختی مواجه است. این مقاله با مروری نظام مند بر مقالات منتشرشده طی سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵، تلاش می کند تصویری یکپارچه از وضعیت علمی این حوزه ارائه دهد و در عین حال، خلاهای پنهان و مسیرهای مغفول مانده پژوهش را آشکار سازد.روش تحقیق: روش مطالعه بر پایه جستجوی جامع در پایگاه های معتبر و غربالگری نظام مند طراحی شد. در مرحله تحلیل، آثار منتخب براساس ابعادی همچون الگوهای جغرافیایی و اقلیمی، نوع فضای آموزشی، رویکردهای پژوهشی، ابزارهای ارزیابی، گرایش های موضوعی، شاخص های سنجش نور و راهبردهای طراحی دسته بندی شدند. هدف اصلی، تمرکز بر الگوهای پنهان و کاستی هایی است که مانع شکل گیری چارچوبی جامع برای طراحی پایدار و انسان محور در فضاهای آموزشی می شوند.نتایج و بحث: یافته ها نشان داد که ادبیات موجود با چندین شکاف ساختاری مواجه است: نخست، توزیع نابرابر جغرافیایی و اقلیمی پژوهش ها و کمبود جدی داده از اقلیم های سرد و خاص؛ دوم، غلبه شاخص های بصری در مقابل کم توجهی به معیارهای زیستی؛ سوم، اتکای بیش از حد به شبیه سازی و کمبود مطالعات میدانی و روش های نوین پایش عصبی و چهارم، تمرکز بر مداخلات متداول نور روز در برابر به کارگیری محدود فناوری های پویا و هوشمند.نتیجه گیری: نتیجه گیری مطالعه بر ضرورت گذار به چارچوب های میان رشته ای تاکید دارد؛ چارچوبی که داده های اقلیمی، شبیه سازی های پیشرفته، سنجش های میدانی و شاخص های زیستی را در کنار هم به کار گیرد تا زمینه ساز طراحی پایدار، عادلانه و ارتقای سلامت شناختی در فضاهای آموزشی باشد.واژگان کلیدی: نور روز، سلامت، فضاهای آموزشی، طراحی پایدار، شبیه سازی

کلیدواژه ها:

نور روز ، سلامت ، فضاهای آموزشی ، طراحی پایدار ، شبیه سازی