ارزیابی ظرفیت میکروموبیلیتی در تحقق اهداف شهر صفر کربن با تاکید بر رفتار کاربران شهری (مطالعه موردی: منطقه ۶ تهران)

افزایش آلودگی هوا و پیامدهای تغییرات اقلیمی، شهرها را به تصمیم رویکردهایی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای سوق داده است. در این میان، میکروموبیلیتی، به ویژه سامانه های دوچرخه اشتراکی، به عنوان راهکاری نوین برای ارتقاء حمل ونقل پایدار و کاهش وابستگی به خودروهای شخصی مطرح شده اند. این پژوهش با تمرکز بر منطقه ۶ تهران، به بررسی نقش سامانه های میکروموبیلیتی در تحقق اهداف شهر صفر کربن می پردازد. هدف اصلی تحقیق، سنجش میزان تاثیر میکروموبیلیتی در کاهش آلاینده های محیط زیست و ارتقاء الگوهای سفر شهری است. در این راستا، تحلیل رفتار کاربران، شناسایی عوامل موثر بر استفاده از سیستم های اشتراکی و مدلسازی ظرفیت بالقوه کاهش کربن، از جمله محورهای مورد بررسی بوده است. روش تحقیق به صورت ترکیبی (کمی-کیفی) و با بهره گیری از تحلیل های آماری، مکانی و مدل های رگرسیون لجستیک انجام شده است. اطلاعات از طریق پرسشنامه در میان شهروندان ۱۵ تا ۶۵ سال منطقه ۶ گردآوری و با نرم افزار ArcGIS و مدل سازی ریاضی تحلیل شده اند. نتایج نشان می دهد جوانان بدون خودروی شخصی و با درآمد متوسط بیشترین تمایل به استفاده از میکروموبیلیتی را دارند. همچنین، جانمایی ایستگاه ها در نزدیکی مراکز جذب سفر و اتصال به حمل ونقل عمومی، تاثیر زیادی در افزایش بهره وری سیستم دارد. یافته های تحقیق می تواند مبنایی عملی برای سیاست گذاران در توسعه سامانه های حمل ونقل پایدار و کاهش آلاینده های کربنی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

میکروموبیلیتی ، شهر صفر کربن ، کاهش انتشار کربن ، حمل ونقل پایدار ، تحلیل مکانی