بهبود تصمیم گیری در بسکتبالیست های مبتدی با استفاده از فناوری های واقعیت مجازی و شبیه سازی ویدئویی

پیشینه و اهداف: رقابت های سطوح بالا به قابلیت های فیزیکی و شناختی فوق العاده نیازمند است. تصمیم گیری به عنوان قابلیت شناختی، از نیازهای اساسی فعالیت های ورزشی است. چنانچه این مهارت در هریک از بازیکنان پیشرفت کند، موفقیت تیم و گروه را به همراه خواهد داشت.  بنابراین یافتن شیوه های آموزشی مناسب و فناوری هایی که بتوانند روی آن اثرگذار باشند تا بتوانند عملکرد ورزشکار را به صورت غیرمستقیم تحت تاثیر قرار دهند، بسیار مهم است. این روش ها باید به گونه ای باشد که تمرینات متنوع همراه با کنترل محیط را دربر گیرد. واقعیت مجازی یکی از این فناوری هاست که نتایج مغایری را روی عملکرد ورزشکاران به همراه دارد و از سوی دیگر شبیه سازی ویدئویی مزایا و معایبی دارد که نیاز به بررسی دقیق تر آن است. مطالعه حاضر با هدف تاثیر تمرینات واقعیت مجازی و شبیه سازی ویدئویی بر تصمیم گیری بسکتبالیست های مبتدی انجام شد.روش ها : شرکت کننده ها، ۵۱ بسکتبالیست دختر مبتدی (۶۸/۰ ± ۸۸/۱۹۸) بودند که به صورت تصادفی به ۳ گروه مساوی واقعیت مجازی، شبیه سازی ویدئویی و کنترل تقسیم شدند. مطالعه در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون انجام شد. آزمودنی ها ده کلیپ را تماشا کردند. کلیپ ها از صحنه های حساس مسابقات که شامل تغییر جهت و تغییر مسیر بود، ساخته شده بود. مدت زمان هرکدام ده ثانیه بود. در ثانیه ۸ کلیپ، صدای هشدار برای پاسخ دهی شنیده شد و صفحه به طور موقت به مدت ۲ ثانیه سیاه شد. پس از اتمام دو ثانیه، صدای هشدار دوباره به منظور پایان زمان پاسخ دهی به صدا درآمد. در ادامه و بدون وقفه، کلیپ بعدی نمایش داده می شد. پاسخ های انتظار راست، چپ، جلو و عقب بود که به عنوان تصمیم بعدی بازیکن توسط آزمودنی بیان شد. ۳ جلسه تمرینی برای هر ۳ گروه انجام شد. در هریک از این جلسات دو گروه واقعیت مجازی و شبیه سازی به تماشای ۲۰ کلیپ مشخص از صحنه های حساس و موقعیت های ویژه پرداختند و گروه کنترل هر جلسه به تماشای یک بازی به مدت ۱۵ دقیقه پرداخت. در مرحله پس آزمون شرکت کنندگان، ده کلیپ را مشابه پیش آزمون، مشاهده و اقدام به تصمیم گیری درباره حرکت بعدی کردند. برای تحلیل آماری، تصمیم گیری از آزمون ناپارامتریک ویلکاکسون برای مقایسه های درون گروهی و آزمون کروسکال والیس برای مقایسه های بین گروهی استفاده شد.یافته ها: نتایج مربوط به تغییرات درون گروهی نشان داد در گروه های واقعیت مجازی و شبیه سازی ویدئویی نمرات تصمیم گیری از پیش آزمون تا پس آزمون تا پس آزمون افزایش معنی داری داشت( ۰۵/۰> p )؛ اما در گروه کنترل تغییر معنی داری از پیش آزمون تا پس آزمون مشاهده نشد (۰۵/۰> p ). همچنین مشاهده شد که گروه واقعیت مجازی در مرحله پس آزمون نمره بالاتری را در مرحله پس آزمون داشتند (۰۳۹/۰=p). با وجود این، تفاوت معنی داری بین گروه شبیه سازی ویدئویی با کنترل ه  (۰۰/۱=p) و گروه واقعیت مجازی (۰۶۶/۰=p) در مرحله پس آزمون مشاهده نشد.نتیجه گیری: نتیجه گیری این مطالعه نشان می دهد که تمرینات با فناوری های واقعیت مجازی و شبیه سازی ویدئویی تاثیر مثبت و قابل توجهی بر بهبود تصمیم گیری بسکتبالیست های مبتدی دارد. در حالی که هر دو روش در مقایسه با گروه کنترل باعث افزایش مهارت تصمیم گیری شدند، فناوری واقعیت مجازی در خصوص روش شبیه سازی ویدئویی اثر قوی تری نشان داد؛ هرچند این تفاوت ها در مرحله پس آزمون بین این دو گروه هنوز معنی دار نبود. بنابراین، استفاده از فناوری های نوین مانند واقعیت مجازی می تواند در فرایند آموزش و بهبود عملکرد ورزشی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری تعاملی ، مهارت های شناختی ، سرعت و دقت ، تصمیم گیری ، شبیه سازی