نقش میانجی تاب آوری در رابطه بین خود شفقت ورزی و شادکامی نوجوانان

زمینه و هدف: اگرچه رابطه بین خود شفقت ورزی و شادکامی به خوبی تایید شده است، توجه کمتری به عوامل میانجی این رابطه شده است؛ بنابراین هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی تاب آوری در رابطه بین شفقت به خود و شادکامی نوجوانان بود. مواد و روش ها: این پژوهش بنیادی، مقطعی و توصیفی -همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل نوجوانان شهر مشهد در سال ۱۴۰۰ بود (۴۳۸۳۷۳ =N) که نمونه ای از ۳۸۴ نفر شامل ۱۹۲ دختر و ۱۹۲ پسر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس شفقت به خود، پرسشنامه شادکامی آکسفورد و مقیاس تاب آوری کانور و دیویدسون بود. داده ها با نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۶ و LISREL نسخه ۸/۸ تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که بین شفقت به خود، تاب آوری و شادکامی نوجوانان رابطه وجود دارد (۰۵/۰ >p). اثر مستقیم شفقت به خود بر تاب آوری (۰۵/۰ >p، ۷۲/۰ =β، ۰۱/۱۳ =t) و همچنین اثر مستقیم تاب آوری بر شادکامی (۰۵/۰ >p، ۸۲/۰ =β، ۶۹/۱۶ =t) معنادار است. اثر غیرمستقیم شفقت به خود بر شادکامی از طریق تاب آوری معنادار است (۰۵/۰ >p، ۵۹/۰ =β، ۴۳/۱۱ =t). تاب آوری رابطه بین شفقت به خود و شادکامی را میانجی می کند (۹۸/۰ =CFI، ۹۷/۰ =NFI، ۹۷/۰ =NNFI، ۹۸/۰ =IFI، ۹۶/۰ =RFI، ۹۰/۰ =GFI، ۰۷۴/۰ =RMSEA). به عبارت دیگر، نوجوانان خود شفقت ورز به واسطه تاب آوری بیشتر شادکامی بیشتری را تجربه می کنند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش پیشنهاد می کند که استفاده از آموزش ها و مداخله های مبتنی بر شفقت به خود و تاب آوری می تواند سبب محافظت نوجوانان در برابر عوامل استرس زا و چالش های سلامت روان و درنتیجه افزایش شادکامی آن ها شود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، شفقت به خود ، شادکامی ، نوجوان