تاثیر آموزش گروهی امیددرمانی به روش اشنایدر بر درماندگی آموخته شده، فشار مراقبتی و کیفیت زندگی در مردان دارای همسر مبتلا به سکته مغزی

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش گروهی امیددرمانی به روش اشنایدر بر درماندگی آموخته شده، فشار مراقبتی و کیفیت زندگی مردان دارای همسر مبتلا به سکته مغزی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی مردان دارای همسر مبتلا به سکته مغزی شهر قزوین بود که در تابستان ۱۴۰۴ به مرکز آموزشی و درمانی بوعلی، بخش اعصاب زنان و بخش مراقبت های ویژه مراجعه کرده بودند. تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، هر گروه ۱۵ نفر، گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه درماندگی آموخته شده کوینلس و نیلسون (۱۹۸۸)، پرسشنامه فشار مراقبتی نواک و گست (۱۹۸۹) و پرسشنامه کیفیت زندگی منتظری و همکاران (۱۳۸۴) بود. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش گروهی امیددرمانی به روش اشنایدر شرکت کرد، درحالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش گروهی امیددرمانی به روش اشنایدر بر مجموعه متغیرهای درماندگی آموخته شده، فشار مراقبتی و کیفیت زندگی تاثیر معناداری داشت (۰۵/۰ p<). همچنین، پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای پژوهش تفاوت معناداری مشاهده شد. نتیجه گیری: آموزش گروهی امیددرمانی به روش اشنایدر می تواند به عنوان مداخله ای موثر برای بهبود وضعیت روان شناختی مردان دارای همسر مبتلا به سکته مغزی مورد استفاده قرار گیرد. پیشنهاد می شود این مداخله در مراکز درمانی، توان بخشی و مشاوره خانواده، در کنار خدمات حمایتی مراقبان بیماران مبتلا به سکته مغزی، به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

امیددرمانی اشنایدر ، درماندگی آموخته شده ، فشار مراقبتی ، کیفیت زندگی