آزمون مدل ساختاری یادگیری کارآفرینانه مبتنی بر هوش مصنوعی و قابلیت نوآوری فردی در میان دانشجویان فنی و مهندسی دانشگاه تهران

پژوهش حاضر با هدف آزمون مدل ساختاری روابط میان سواد هوش مصنوعی، حمایت ادراک شده دانشگاه نسل سوم، یادگیری کارآفرینانه مبتنی بر هوش مصنوعی، هوشیاری کارآفرینانه و قابلیت نوآوری فردی در میان دانشجویان فنی و مهندسی دانشگاه تهران انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر رویکرد کمی و از نظر شیوه گردآوری داده ها توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان فنی و مهندسی دانشگاه تهران تشکیل دادند که از میان آنان ۳۸۴ نفر با استفاده از فرمول کوکران و به شیوه نمونه گیری خوشه ای طبقه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های سواد هوش مصنوعی، حمایت دانشگاه نسل سوم، یادگیری کارآفرینانه مبتنی بر هوش مصنوعی، هوشیاری کارآفرینانه و قابلیت نوآوری فردی بود. برای بررسی ویژگی های روان سنجی ابزارها از تحلیل عاملی اکتشافی، تحلیل عاملی تاییدی و آلفای کرونباخ استفاده شد و داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند، نتایج نشان داد مدل پیشنهادی، بر اساس شاخص های برازش گزارش شده، از برازش قابل قبول برخوردار است. سواد هوش مصنوعی و حمایت ادراک شده دانشگاه نسل سوم با یادگیری کارآفرینانه مبتنی بر هوش مصنوعی رابطه ساختاری مثبت داشتند و یادگیری کارآفرینانه مبتنی بر هوش مصنوعی نیز به طور مستقیم و از مسیر هوشیاری کارآفرینانه با قابلیت نوآوری فردی دانشجویان رابطه مثبت داشت. همچنین نتایج بوت استراپ از نقش میانجی یادگیری کارآفرینانه و هوشیاری کارآفرینانه در مدل حمایت کرد. بر اساس یافته ها، توسعه قابلیت نوآوری دانشجویان فنی و مهندسی مستلزم پیوند میان سواد هوش مصنوعی، حمایت نهادی دانشگاه، یادگیری کارآفرینانه و توانایی تشخیص فرصت های نوآورانه است. بنابراین، در محدوده داده های این پژوهش، تقویت سواد هوش مصنوعی، حمایت دانشگاهی ادراک شده و تجربه های یادگیری کارآفرینانه مسئله محور می تواند با ارتقای قابلیت نوآوری فردی دانشجویان فنی و مهندسی مرتبط باشد.

کلیدواژه ها:

سواد هوش مصنوعی ، یادگیری کارآفرینانه مبتنی بر هوش مصنوعی ، حمایت ادراک شده دانشگاه نسل سوم ، هوشیاری کارآفرینانه ، قابلیت نوآوری فردی ، مدل سازی معادلات ساختاری