بازتعریف ارزش آفرینی مربی گری در عصر هوش مصنوعی: یک مطالعه فراترکیب کیفی از ادبیات مربیگری

این پژوهش با هدف تبیین نقش و کارکردهای هوش مصنوعی در حرفه مربیگری و با تمرکز بر شناسایی محرک ها، فرایندها و پیامدهای به کارگیری آن انجام شده است. بدین منظور، از رویکرد فراترکیب کیفی استفاده شد که در آن مرور نظام مند ادبیات با تحلیل مضمون تلفیق گردید. در این چارچوب، ۴۵ مقاله علمی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ از پایگاه های اسکوپوس و وب آف ساینس به صورت نظام مند بررسی و تحلیل شدند. یافته ها نشان می دهد که پیشرفت های فناورانه، فشارهای رقابتی و انتظارات فزاینده کاربران، از مهم ترین محرک های ادغام هوش مصنوعی در فرایند مربیگری هستند. همچنین، هوش مصنوعی از طریق شخصی سازی برنامه های توسعه فردی، خودکارسازی فعالیت های تکراری، ارائه بازخوردهای مستمر و داده محور و افزایش مقیاس پذیری خدمات، کارایی و اثربخشی مربیگری را ارتقا داده و زمینه تمرکز بیشتر مربیان انسانی بر تعاملات رابطه محور، قضاوت حرفه ای و حمایت عاطفی را فراهم می سازد. علاوه بر این، به کارگیری هوش مصنوعی می تواند دسترسی پذیری خدمات مربیگری را افزایش داده و به دموکراتیزه شدن این خدمات کمک کند. در مقابل، چالش هایی همچون محدودیت در درک ظرایف هیجانی، سوگیری الگوریتمی، ملاحظات اخلاقی و احتمال تضعیف رابطه انسانی میان مربی و مراجع همچنان پابرجاست. این پژوهش با ارائه بینش های نظری و رهنمودهای کاربردی برای ادغام نظام های پشتیبان تصمیم گیری مبتنی بر هوش مصنوعی در فرایند مربیگری، بر ضرورت اتخاذ رویکردهای ترکیبی انسان-هوش مصنوعی تاکید می کند. همچنین، مسیرهایی برای پژوهش های آتی در زمینه پیامدهای بلندمدت، محدودیت های زمینه ای و چالش های اخلاقی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

مربیگری ، هوش مصنوعی ، مربیگری انسان–هوش مصنوعی ترکیبی ، چت بات های هوشمند ، مرور نظام مند ادبیات ، فراترکیب کیفی