ارتباط بین شفقت به خود و تجارب معنوی با سرمایه عاطفی و سلامت روان دانش آموزان دختر

زمینه و هدف: هدف از این پژوهش بررسی ارتباط بین شفقت به خود و تجارب معنوی با سرمایه عاطفی و سلامت روان دانش آموزان دختر بود. مواد و روش ها: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه شهر اهواز در سال ۱۴۰۳ می باشند. روش نمونه گیری به روش خوشه ای طبقه ای و تصادفی ساده خواهد بود. حجم نمونه براساس جدول کرسی ۳۲۴ نفر تعیین شد. ابزارهای تحقیق شامل پرسشنامه دموگرافیک، پرسشنامه تجارب معنوی روزانه اندروود و ترسی (۲۰۰۲)، پرسش نامه سرمایه عاطفی گل پرور (۱۳۹۵)، پرسشنامه استاندارد شفقت خود ریس و همکاران(۲۰۱۱) فرم کوتاه و پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-۲۸) بود. جهت تجزیه وتحلیل داده های تحقیق از آزمون رگرسیون چندگانه و همبستگی پیرسون استفاده شد. تمام عملیات آماری پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۵ و سطح معنی داری ۰۵/۰>P در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که بین شفقت به خود با تجارب معنوی (۰۰۱/۰>p ،۳۱/۰r=)، بین شفقت به خود با سرمایه عاطفی (۰۰۱/۰>p ،۳۸/۰r=)، بین شفقت به خود با سلامت روان (۰۰۱/۰>p ،۷۶/۰r=)، بین تجارب معنوی با سرمایه عاطفی (۰۱/۰>p ،۱۶/۰r=)، بین تجارب معنوی با سلامت روان (۰۰۱/۰>p ،۳۷/۰r=)، بین سرمایه عاطفی با سلامت روان (۰۰۱/۰>p ،۳۸/۰r=) رابطه مثبت معناداری وجود دارد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق می توان گفت که با افزایش شفقت به خود در دانش-آموزان دبیرستانی، تجارب معنوی، سلامت روان و سرمایه عاطفی آنها بیشتر می شود؛ همچنین با افزایش تجارب معنوی در دانش آموزان دبیرستانی، سرمایه عاطفی، سلامت روان آنها بیشتر می شود. از نتایج دیگر پژوهش نشان داد که با افزایش سرمایه عاطفی در دانش آموزان دبیرستانی، سلامت روان آنها بیشتر می شود.

کلیدواژه ها:

شفقت به خود ، تجارب معنوی ، سرمایه عاطفی ، سلامت روان ، دانش آموزان