نقش میانجی تاب آوری روانی در ارتباط بین سبک های مختلف فرزندپروری و سلامت روان دانش آموزان

زمینه و هدف: هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی تاب آوری روان شناختی در ارتباط بین سبک های فرزندپروری و سلامت روان دانش آموزان بود. مواد و روش ها: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر دامغان تشکیل دادند. تعداد ۲۲۶ نفر بر اساس معیارهای ورود به پژوهش و با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC)، پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-۲۸) و پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند (نسخه ادراک فرزندان از شیوه های فرزندپروری والدین) گردآوری شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۵ و AMOS تحلیل شدند. سطح معناداری آزمون ها ۰۵/۰>P P در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد سبک های فرزندپروری سهل گیرانه و استبدادی با سلامت روان و تاب آوری روان شناختی رابطه منفی و معناداری دارند (۰۵/۰>P). همچنین تاب آوری روان شناختی با سلامت روان رابطه مثبت و معناداری نشان داد (۰۵/۰>P). نتایج مدل یابی معادلات ساختاری بیانگر آن بود که تاب آوری روان شناختی نقش میانجی کامل در رابطه بین سبک های فرزندپروری و سلامت روان دانش آموزان ایفا می کند. نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان می دهد سبک های فرزندپروری ناکارآمد، به ویژه سبک های سهل گیرانه و استبدادی، از طریق کاهش تاب آوری روان شناختی می توانند سلامت روان دانش آموزان را تضعیف کنند. بنابراین، طراحی مداخلات آموزشی برای ارتقای مهارت های فرزندپروری و تقویت تاب آوری روان شناختی می تواند راهبردی موثر برای ارتقای سلامت روان دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری روانی ، سبک های مختلف فرزندپروری ، سلامت روان ، دانش آموزان.