Structural equation modeling of emotional divorce: The role of resilience, emotional empathy, and cognitive flexibility with emotion regulation as a mediator in military families

زمینه و اهداف: در مطالعات متعدد همدلی عاطفی و تاب آوری، دو سازه روان شناختی کلیدی، متغیرهای همبسته شناخته شده اند. مبنای نظری این ارتباط بر پایه پژوهش هایی استوار است که مدل های مفهومی برای تبیین سازوکار های روان شناختی در روابط زناشویی ارائه کرده اند. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی و مدل سازی ساختاری روابط بین متغیرهای روان شناختی موثر بر طلاق عاطفی در خانواده های نظامی بود. در این راستا، نقش تاب آوری، همدلی عاطفی و انعطاف پذیری شناختی با تاکید بر نقش واسطه ای تنظیم هیجان ارزیابی شد. روش بررسی: پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان و مردان نظامی در معرض طلاق عاطفی بود. با همکاری کلینیک وابسته به سازمان نظام روانشناسی و مشاوره ایران، نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن، پرسشنامه همدلی عاطفی ژولیف و فارینگتون، مقیاس انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال، پرسشنامه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان گرنفسکی و همکاران و پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون بود. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و مدل سازی معادلات ساختاری انجام شد. یافته ها: ضریب تعیین (R&sup۲;) برای طلاق عاطفی ۰.۶۳۶ و برای تنظیم هیجان ۰.۴۱۶ به دست آمد. بر اساس معیارهای پیشنهادی (ضعیف=۰.۱۹، متوسط=۰.۳۳ و قوی=۰.۶۷)، اثر بر طلاق عاطفی در سطح نسبتا قوی و بر تنظیم هیجان در سطح متوسط به بالا بود. نتیجه گیری: مدل ساختاری با برازش مناسب تایید شد. افزایش تاب آوری و آموزش همدلی عاطفی می تواند از طریق تقویت تنظیم هیجان، به کاهش طلاق عاطفی در خانواده های نظامی کمک کند.

کلیدواژه ها:

divorce ، resilience ، empathy ، cognitive flexibility ، emotion regulation ، طلاق ، تاب آوری ، همدلی ، انعطاف پذیری شناختی ، تنظیم هیجان