<span dir="RTL" lang="AR-SA">معنای وحی در قرآن با تاکید بر شعورمندی همه موجودات

در الهیات اسلامی، وحی غالبا در چهارچوب وحی تشریعی پیامبران فهم شده است، درحالی که قرآن کریم این ریشه را درباره پیامبران، انسان های غیرنبی، زنبور عسل، آسمان ها و زمین، القائات شیطانی و ارتباطات پنهان انسانی نیز به کار می برد. مسئله مقاله آن است که آیا این کاربردها صرفا مشترک لفظی و مجازهای پراکنده اند یا هسته ای دلالت شناختی دارند. مقاله، با روش تحلیل مفهومی تفسیری و با تکیه بر منابع لغوی، تفسیری و فلسفی، هسته لغوی وحی را در سه مولفه «افاده معنا»، «سرعت» و «خفا» بازسازی می کند. سپس، با توجه به آیات تسبیح، نطق، حشر موجودات و مبنای تشکیکی شعور در حکمت متعالیه، وحی را «القای سریع و پنهانی معنا یا امر به قابل، متناسب با مرتبه وجودی او» تبیین می کند. درعین حال، میان وحی تشریعی، الهامی، تکوینی و کاربردهای لغوی یا استعاری آن تفکیک می شود تا حجیت وحی نبوی مخدوش نشود. نتیجه آن است که وحدت ساختاری وحی صورت بندی قرآنی فلسفی مراتب القای معنا و امر در عالم است.

کلیدواژه ها:

القای وحیانی ، الهام ، تجربه نبوی ، وحی