نقش شبکه های اجتماعی مهاجرت در تمایل دانشجویان دانشگاه تهران به مهاجرت از ایران

شبکه های اجتماعی مهاجرت با کاهش ادراک ریسک و تسهیل جریان اطلاعات، گرایش به مهاجرت را تحت تاثیر قرار می دهند.بر اساس نقد مدل های ساختارمحور و نیز بکارگیری مفهوم خودکارآمدی در تبیین توان عاملیتی در شبکه سازی؛ با تفکیک ابعاد ساختاری و محتوایی شبکه(صرف وجود پیوند در برابر کیفیت پیوند)، مدلی تحلیلی شامل وضعیت های چهارگانه «شبکه قوی و کارآمد»، «شبکه ضعیف و ناکارآمد»، «فقدان شبکه» و «شبکه سازی عامل» مفهوم پردازی و آزمون شد.روش تحقیق پیمایشی بوده و داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته، از ۴۲۰‎ ‎نفر از دانشجویان دانشگاه تهران گردآوری و با استفاده از رگرسیون لجستیک ترتیبی تحلیل شدند.نتایج نشان داد که حدود نیمی از دانشجویان(۲/۴۶ درصد)مایل به مهاجرت از ایران هستند و وضعیت شبکه مهاجرتی، متغیری موثر بر این تمایل است. شانس تمایل به مهاجرت در دانشجویان دارای «شبکه قوی و کارآمد» بیش از سه برابر گروه دانشجویان فاقد شبکه است و نسبت شانس تقریبا دو برابر تمایل مهاجرتی در گروه دارای عاملیت شبکه سازی نسبت به گروه فاقد شبکه (OR=۱/۹۱‎) نشان می دهد که عاملیت فردی و خودکارآمدی در خلق پیوندها و شبکه روابط یک عامل مهم و معنادار بر تصمیم مهاجرت است.

کلیدواژه ها:

مهاجرت بین المللی ، شبکه اجتماعی مهاجرت ، شبکه سازی عامل ، خودکارآمدی ، رگرسیون لجستیک ترتیبی ، ایران