بررسی و نقد مبنای تاریخ مندی انسان و تاثیر آن بر تاریخ مندی قرآن

رویکرد هرمنوتیک فلسفی در انسان شناسی، با تاکید بر تاریخ مندی و سیالیت فهم بشر، پیامبر (ص) و قرآن را محصول فرهنگ و تاریخ عرب می داند که قداست و جهان شمولی قرآن را به چالش می کشد. این دیدگاه توسط برخی نواندیشان دینی مطرح شده و قرآن را محدود به زمان و متاثر از شخصیت پیامبر (ص) معرفی می کند. هدف این پژوهش، نقد مبنای تاریخ مندی انسان و تاثیر آن بر تاریخ مندی قرآن است. با تکیه بر منظومه فکری اسلام، این مقاله نشان می دهد که انسان دارای ظرفیت های فراتاریخی است که این ظرفیت در وجود پیامبر (ص) به نحو اکمل وجود دارد. ضرورت این پژوهش از آنجا ناشی می شود که دیدگاه های تاریخ مندانه می تواند به نسبی گرایی و سلب اعتبار از آموزه های دینی منجر شود. این مقاله با روش کتابخانه ای و توصیفی - تحلیلی، دیدگاه اسلام را درباره انسان و ظرفیت های فراتاریخی او، به ویژه در ساحت پیامبر (ص) و قرآن کریم بررسی می کند. این مقاله با نقد دیدگاه تاریخ مندی انسان و متون مقدس، با استناد به مبانی اسلامی، بر فراتاریخی بودن انسان، پیامبر (ص) و قرآن کریم تاکید می کند. میل فطری به جاودانگی، حرکت تکاملی انسان، نظریه حرکت جوهری ملاصدرا و اخبار غیبی پیامبر (ص) و اعجاز علمی قرآن، شواهدی بر این مدعاست.

کلیدواژه ها:

انسان شناختی ، تاریخ مندی ، فطرت مندی ، قرآن کریم ، پیامبر(ص)