ظرفیت سازمانی برای نگهداشت استعدادهای دیجیتال در بخش عمومی: شناسایی و اولویت بندی مولفه های کلیدی

افزایش روند دیجیتالی شدن در سازمان های سراسر دنیا و رقابت سازمان ها برای شکار، جذب و نگهداشت سرمایه های انسانی کلیدی، به ویژه در زمینه مهارت های دیجیتالی، ضرورت مطالعه ی هرچه بیشتر در این حوزه را بیش از پیش آشکار ساخته است. در چنین شرایطی، به دلیل رقابت فزاینده بخش خصوصی و عمومی بر سر جذب و نگهداشت سرمایه انسانی متخصص و برخی محدودیت های مالی و قانونی، وقتی سخن از سازمان های بخش عمومی باشد؛ مبحث حفظ استعدادها اهمیتی دوچندان می یابد. هدف پژوهش حاضر شناسایی و اولویت بندی ظرفیت های سازمانی برای نگهداشت استعدادهای دیجیتال در بخش عمومی است. این پژوهش بر مبنای طرح تحقیق آمیخته متوالی اکتشافی انجام شده است؛ بدین صورت که ابتدا با استفاده از روش مرور نظام مند ۴۱ مطالعه (از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۶)، ابعاد و مولفه های مرتبط با ظرفیت های سازمانی نگهداشت استعدادهای دیجیتال شناسایی شد و سپس با بهره گیری از روش تصمیم گیری چندمعیاره بهترین-بدترین (BWM) به وزن دهی و اولویت بندی ابعاد و مولفه ها پرداخته شد. یافته ها حاکی از آنند که شش بعد اصلی به ترتیب وزن شامل ظرفیت های فرهنگی و روان شناختی سازمان (۰/۲۱۲=w)؛ ظرفیت های یادگیری، رشد و تطبیق پذیری (۰/۱۹۹=w)؛ ظرفیت های منابع انسانی دیجیتال (۰/۱۷۳=w)؛ ظرفیت های راهبردی و حکمرانی (۰/۱۵۸=w)؛ ظرفیت های ساختاری و انعطاف پذیری کاری (۰/۱۳۶=w)؛ و ظرفیت های نهادی و بیرونی (۰/۱۲۲=w) به عنوان مهم ترین ظرفیت های سازمانی نگهداشت استعداد دیجیتال در بخش عمومی هستند. این چارچوب می تواند مبنای مناسبی برای مدیران سازمان ها، سیاست گذاران بخش عمومی و محققان حوزه منابع انسانی قرار گیرد.