نانوباکتری ها: ارگانیسم های زنده یا نانوذرات کلسیفیه کننده غیرزنده؟

نانوباکتری ها که با عنوان نانوذرات کلسیفیه کننده (CNPs) نیز شناخته می شوند، در اواخر قرن بیستم به عنوان ساختارهایی با قابلیت احتمالی خودتکثیری و عوامل بالقوه موثر در فرآیندهای کلسیفیکاسیون پاتولوژیک معرفی شدند. این ذرات در ارتباط با چندین وضعیت پاتولوژیک از جمله سنگ های کلیوی، پلاک های آترواسکلروتیک، جرم دندانی و کلسیفیکاسیون های مرتبط با تومورها گزارش شده اند. مطالعات اولیه ویژگی های شبه زیستی یا مشابه حیات را به این ساختارها نسبت می دادند؛ با این حال، شواهد فزاینده فیزیکوشیمیایی، مولکولی و پروتئومیکی به طور فزاینده ای از ماهیت غیرزیستی آن ها حمایت کرده است. یافته های کنونی نشان می دهد که این ذرات فاقد اسیدهای نوکلئیک و توانایی تکثیر مستقل بوده و عمدتا از کمپلکس های پروتئین–معدنی، به ویژه شامل آلبومین و ترکیبات معدنی حاوی کلسیم، تشکیل شده اند. مقالات مرتبط منتشرشده تا سال ۲۰۲۴ با استفاده از کلیدواژه های مرتبط با نانوباکتری ها و نانوذرات کلسیفیه کننده (CNPs) از پایگاه های PubMed، Scopus, Google Scholarو Web of Science استخراج شدند. این مقاله با هدف بررسی پیشینه تاریخی نانوباکتری ها، ارزیابی شواهد موافق و مخالف درباره ماهیت زنده آن ها، مرور روش های شناسایی و بررسی نقش های احتمالی آن ها در بیماری های انسانی مرتبط با کلسیفیکاسیون پاتولوژیک نوشته شده است.

کلیدواژه ها:

Nanobacteria ، Calcifying nanoparticles ، Pathological calcification ، Kidney stones ، atherosclerosis. ، نانو باکتری ها ، نانوذرات کلسیفیه کننده ، کلسیفیکاسیون پاتولوژیک ، سنگ کلیه ، آترواسکلروز.