بررسی شیوع سندرم متابولیک و ارتباط آن با سطح فعالیت بدنی در آتشنشانان

زمینه و هدف: آتش نشانان به دلیل ماهیت شغلی خاص، نوبت کاری شبانه، آشفتگی خواب، رژیم غذایی نامنظم و بار تنش های روانی، در معرض بروز فاکتورهای خطر قلبی عروقی و سندرم متابولیک قرار دارند. مطالعه حاضر با هدف تعیین شیوع سندرم متابولیک و بررسی ارتباط آن با سطح فعالیت بدنی در آتش نشانان انجام شد. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی–تحلیلی مقطعی بود که بر روی آتش نشانان عملیاتی یک سازمان آتش نشانی انجام گرفت. برای تشخیص سندرم متابولیک از معیارهای NCEP ATP III و برای سنجش سطح فعالیت بدنی از پرسشنامه بین المللی فعالیت بدنی (IPAQ) استفاده شد. داده ها با آزمون های آماری توصیفی و استنباطی (کای دو، تی مستقل و رگرسیون لجستیک) در سطح معناداری کمتر از ۰/۰۵ تحلیل شد. یافته ها: بررسی متاآنالیزهای بین المللی نشان می دهد شیوع تجمیعی سندرم متابولیک در ۳۱٬۳۰۹ آتش نشان ۲۲/۳ درصد است (Beckett et al., ۲۰۲۳) [S۱] و بر اساس شواهد موجود، آتش نشانان با سطح فعالیت بدنی و آمادگی قلبی تنفسی پایین تر، شیوع و شدت بیشتری از فاکتورهای خطر متابولیک را نشان می دهند (Baur et al., ۲۰۱۲) [S۳]. در جمعیت ایرانی نیز شیوع کلی سندرم متابولیک بنا بر مرورهای سیستماتیک حدود ۲۶ درصد گزارش شده است (ملکی و همکاران، ۱۳۹۳) [S۶] که ظرفیت وقوع بالایی را برای جامعه شغلی آتش نشانان پیش بینی می کند . نتیجه گیری: سندرم متابولیک در آتش نشانان شیوع بالایی دارد و با کاهش سطح فعالیت بدنی افزایش می یابد؛ بنابراین برنامه های نظام مند فعالیت بدنی، غربالگری دوره ای متابولیک و مداخلات تغذیه ای برای حفظ سلامت و آمادگی عملیاتی این نیروی حیاتی ضروری است.

کلیدواژه ها:

سندرم متابولیک ، فعالیت بدنی ، آتش نشان ، فاکتورهای خطر قلبی عروقی ، طب کار